Annem ölsün istiyorum. Bana hep kaba davranıyor. Aslında kendisi dul ve mutsuz. Ne yapmalıyım?

Gizli Üye
Birçok kız çocuğu gibi pasif agresif büyüdüm. Babam 12 yaşımda vefat ettiğinden beri, annemle hep bir sürtüşme içindeyiz. Onun bana iğrenerek bakmaları, bu asabiyeti yüzünden, onu cezalandırmak için üniversite hayatım boyunca sorunlu tiplerle birlikte oldum. Kendimi üzecek travmalar yaşamış olmam yüzünden annem de genel sağlığından çok şey kaybetti. Bana içten içe çok kırgın. Ayrıca benim yapabileceklerimden, bir sinir krizi sırasında ipleri koparabileceğimden vesaire korkuyor aslında içten içe. Ona karşı o kadar nefret doluyum ki anlatamam... Fakat öfkeyle kalkan zararla oturur. Ben artık zarar görmek istemiyorum. Annelerin kızlarını sevmemesi çok bilindik psikolojik bir durum. Anneme sinirlenince onun sonsuz acı çekmesini istiyorum; fakat aramızdaki katı hiyerarşik durumdan dolayı sadece surat asıp söyleniyorum. Tepkimi doğru ifade edememek beni derinden yaralıyor ve kendimden soğuyorum. Fakat ona el kaldırmak istemem çünkü hem büyük günah hem de geri dönüşü yok bu durumun. Bendeki nefret bitse ve mantık çerçevesinde düşünebilsem sorun çözülür bence. Ama şeytan gıdıklıyor. Öfke is baldan tatlıdır. Bana yardımcı olun sevgili dostlar.
Annem ölsün istiyorum. Bana hep kaba davranıyor. Aslında kendisi dul ve mutsuz. Ne yapmalıyım?
4
5
Görüşünü yaz