Annesinin sevgilisi tarafından y@kilarak öldürülen çocuk?

Modern zamanların en korkunç, en dip noktalarından biri daha. Olayın vahametini anlatmaya kelime yetmez ama o kelimeleri lütuf gibi sunanların samimiyetsizliği, en az bu vahşet kadar mide bulandırıcı.

Bu ülkede adaleti, vicdanı ve en temel insanlık görevlerini sanki birer ikrammış gibi masaya koyanlardan tiksiniyorum. Bir bebeğin yaşam hakkını koruyamamış bir toplumun, olay gerçekleştikten sonra "en ağır cezayı alacak" vaatlerini bir lütuf gibi dinlemesi bekleniyor. Sanki o katili yargılamak devletin ekstra bir iyiliğiymiş gibi, sanki o çocuğu korumak toplumun lütfuna kalmış gibi bir hava estiriliyor.

Kapı komşusundan gelen feryatlara "aile meselesidir" diye kulak tıkayıp, olay ana haber bültenine düşünce sosyal medyada "vicdan abidesi" kesilen o omurgasız kalabalık var ya; işte bu bataklığın asıl gübresi onlar. İyiliği sadece bir imaj çalışması olarak kullanan, merhameti ise bayramda verilen harçlık gibi dağıtan bu kitle, ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi latte’sini yudumlamaya devam edecek.

Zaytung haberi tadında bir gerçeklikle karşı karşıyayız ama gülmek imkansız: "Türkiye’de Çocuk Olmak: Yanarak Ölmediğiniz Her Gün İçin Topluma Bir Teşekkür Borçlusunuz."

Kimse gelip de "insanlık ölmedi" masalı anlatmasın. İnsanlık, o alevlerin arasında, o sessiz çığlıklarla birlikte çoktan küle döndü. Şimdi o küllerin üzerinde tepinip "adalet yerini bulacak" diyenlerin sunduğu o sahte teselli lütfunu da kimse kabul etmesin. Omurgalı bir insanın yapacağı tek şey, bu sistemin ve bu sahte nezaketin yüzüne tükürmektir.

Bir bebeğin hayatı, sizin "duyarlılık kasmak" için kullandığınız bir istatistik değil. Adalet ise bir lütuf değil, en temel borçtur. Ama bu ülkede alacaklılar hep mezarda, borçlular ise her zaman en ön safta taziye mesajı yayınlıyor.

Boşu boşuna idam gelsin demiyoruz. Ahlaksızlık yapan da insanlara zarar verenlerin de insan gibi yaşamaması gerektiğini insanlıktan soyutlanması gerektiğini boşu boşuna söylemiyoruz. Allah belalarını versin demiycem çünkü vermiyor. Bizim bir şeyler yapmamız lazım.