26 yaşındayım ama yetişkin olamıyorum?

Bi yetişkinle ciddi sohbet etmek bana çok büyükçe geliyor, evlilik bana çok uzak geliyor. Bi düğünde vs bulunmak bana çok yetişkin işi geliyor. Bunun haricinde yetişkin rollerinin hepsi bana çok ama çok uzak geliyor. Çünkü yapamıyorum. Kendimi sıkışmış hissediyorum. Kendimi o ciddiyette göremiyorum belki. Ama hayat işte olgunlaşmak zorundasın, yetişkin olmak zorundasın. Ama o kadar hassas ve çocuk bi kalbim var ki yapamıyorum. En ufak konuşmada, tartışmada bile kalbim deli gibi atıyor. Ağlamak istiyorum. Herkesin en ufak sözünden, bakışından bile kalbim kırılabiliyor. Hep çocuk gibi yaşamak istiyorum veya çocukluk yaşamak istiyorum belki bilmiyorum. Neden böyleyim? Bu hayat neden hiçbir zaman benim yaşayacağım gibi bi yer olmadı?
26 yaşındayım ama yetişkin olamıyorum?
Cevapla