Yetişkin olmayı beceremiyorum çok zorlanıyorum. Nasıl tam anlamıyla yetişkin olabilirim?

21 yaşındayım. Bu hayatta görünürde ailem var akrabalarim var ama yapayalnizim.
Hep tek başımayım. Ne sevgiyle ne ilgiyle büyüdüm. Yarım kaldım. Hep her şeyi kendim yapmak zorunda kaldım. Yeri geliyor şen şakrak yeri geliyor içime kapanık alıngan duygusal oluyorum.

Tek başıma bir şeyler yapmak zor geliyor.
Hastaneye gidip dişimi dolgu yaptiracaktim doktor bana randevuyla gelmeme ragmen duzgun bakmadi hafif dolgulu disimi ugrasmasin diye cekicem dedi ikna edemedim ozele gidecek param yoktu tekrar randevu bulacak durumumda yoktu çekti canımı yaktı kıvrandım yavrum rahat dur deyip azarladı. İlac bile yazmadi.

Eve geldim annem ablam azarladi yemek yapmayi beceremiyorsun seni kimse almaz kocan seni bosar

Sabah işe gittim patron azarlıyor müsterileri geciktiriyorsun beceriksiz filan.

Her yerde yetersiz hissettiriliyorum.
Fakültede kızlara bir şey yapmamama rağmen beni rahatsiz ediyorlar mobing uyguluyotlar

Yurt arkadaslarim zorbalik yapiyor gürültü yapıyor eşyalarim caliniyor

Kimseyi memnun edemiyorum. Çok mutsuzum. Kendime güvenimi kaybettim. Küçük bir kız çocuğu gibi sessizce ağlıyorum.
Nasıl güçlü bir yetişkin olucam?
Yetişkin olmak neden bu kadar zor?