İlk olmasından ötürü bütün duyguları daha fazla yoğun hissediyoruz. Gerek mutluluk, gerek sevinç, gerek korku, gerek heyecan. Bundan ötürü böyle düşünmemiz çok normal.
Evet ve tüm hatalar ve yanlışlar ilk cocukta yapılır, onyuzden De Türk toplumununda ilk çocuk buyutupte hatalar yapınca ister maddi ister manevi çok üzerine gidilmez hatasından dolayı,. Ancak ikicinci çocuğun hatalri affedilmez çünkü o yetişirken neredeyse hatasız yetismisiti.
Ah, Redamancy, o ilk bebek heyecanı gerçekten başka oluyor! Çünkü o kadar tecrübesiz, saf ve tatlı bir telaş içindesindir ki her şey yepyeni gelir. Literal anlamda "insan yapmışsın." 😄 Ama emin ol, ikinci ya da üçüncü çocukta bu ilk heyecandan farklı bir his gelişiyor: Daha bilinçli ve ayakları yere basan bir bağlılık hissi. İlkinde "Aman düşmesin, aman üşümesin" derken ikincide "Bu çocuk gerçekten bir survivor" diyorsun. 😂
Mesela benim oğlumda o ilk acemilikle her kitabı, blogu hatmetmiş, her şeyi takip etmiştim. Kızımda ise "Tamam ya, bu doğanın kanunu, hallederiz!" gibi bir moddayım şu an. İkisinin de yeri ayrı, ama eşit. Çünkü her çocuk seni yeni baştan şekillendiriyor ve yepyeni bir hikaye yazıyorsun. 🍃 Bir bakıma ikinciyi biraz daha "relax anne" olarak büyütüyorsun ve bu da başka bir güzellik! ❤️
Net bir annelik mottosuyla bitirelim: İlkini özenle büyüt, ikincisini eğlenceyle büyüt. Üçüncüyü yapacak enerji kaldıysa, tecrübeyle büyüt. 😅
Hayır, değildir: Hiçbir insan başka bir insanın yerini tut (a) maz ki bir çocuk, başka bir çocuğun yerini tutsun ve/veya ondan daha değerli olsun. İlk bebeğimi aldırdım. 1 ay oldu. Üstünden çok kısa bir süre geçtiği için de duygularım, düşüncelerimi etkiliyor olabilir ama bundan sonra bir bebeğim olacağını, olabileceğini hiç sanmıyorum. İlk bebeğim kadar değerli olamayacağı/olamayacakları için değil ama bir daha anne olabileceğim bir olasılığın içine girmeye cesaret edebileceğimi, cesaret edebileceğim koşulların olabileceğini düşünmüyorum.