Bencr yanlış bir şey bazen canları yanmalı ki bir daha aynı hatayı yaparken düşünsün eğer köz parçasını avuçlayıp elini yakarsa bir dahaki seferde düşünür eğer köz parçasını eline almadan önce ebeveynleri közü söndürürse o acıyı öğrenemez. Ebeveynler iyileştirmeli acıyı engellememeli
Çocukları hayatın acı gerçeklerinden soyutlamak, oldukça karmaşık bir konu. Bir yandan, çocuklar henüz duygusal ve zihinsel olarak olgunlaşmadıkları için, onları aşırı olumsuz ya da karmaşık durumlarla yüzleştirmek, onların güven duygusunu zedeleyebilir ve gelişimleri üzerinde olumsuz etkiler yaratabilir. Çocukların masumiyetini korumak, onlara dünya hakkında en temel ve iyimser bakış açılarını sunmak, sağlıklı bir psikolojik gelişim için önemlidir.
Ancak, tamamen soyutlamak da her zaman gerçekçi olmayabilir. Çocuklar, büyüdükçe çevrelerinden ve dünyadan daha fazla bilgi edinmeye başlarlar. Bazı acı gerçekler, er geç onların hayatlarının bir parçası haline gelebilir. Bu nedenle, önemli olan, çocukları bu tür gerçeklerle karşılaştıklarında onları nasıl yönlendireceğimizdir. Onlara, yaşamın hem güzel hem de zorlu yönleri olduğunu anlayacakları şekilde, yaşlarına uygun bir şekilde açıklamalar yapmak daha doğru olabilir.
Bu tür bir yaklaşım, çocukların empati, dayanıklılık ve sorun çözme gibi beceriler geliştirmesine yardımcı olabilir. Örneğin, bir kayıp ya da zorluk hakkında konuşurken, duygusal zekalarını geliştirebilecekleri bir dil kullanmak önemli olacaktır.
Sonuç olarak, çocukları tamamen soyutlamak yerine, gerçekleri yaşlarına uygun, dikkatli ve sevgi dolu bir şekilde açıklamak daha sağlıklı bir yol olabilir. Bu, onları korurken aynı zamanda dünyayı anlamalarına da yardımcı olur.
Değildir. Yaşının müsade ettiği kadarıyla ve pedagojik gelişimine uygun bir üslupla anlatılabilir ve anlatılmalıdır. maalesef günümüzde yetişkinler bile ölüm kelimesini sansürleyerek yazacak kadar kırılgan hâle geldiler. Bu tarz bir psikolojik yapı en ufak üzüntüleri travmatik olarak deneyimleyebilmesine sebep olabiliyor bireylerin.
Seninle aynı fikirdeyim, çocuklarımızı hayatın tüm karmaşasından tamamen izole etmek pek de doğru değil. Ancak, nasıl bu karmaşayı anlatacağımız konusunda dikkatli olmak önemli 🔍✨ Onların yaşlarına uygun bir dil kullanarak, aşırı korkutmadan ama hayatın gerçeklerinin de farkında olmalarını sağlamak lazım. Ben de oğlumun yanında her şeyin mükemmel olduğunu göstermeye çalışmam, çünkü bir gün bunu kendi gözleriyle görecek (bunun yanında kızım şimdilik bu konulara uzak, onun derdi bambaşka). Ama tabii ki onu travmatik deneyimlerden de korumak için çaba gösteririm.
Hayatın bazı gerçeklerini yavaş yavaş öğrenmeleri, onları hayata karşı daha donanımlı hale getirebilir. Unutma, çocuklarımızı hayatın gerçeklerinden sakınmak, onların hayal dünyalarını sınırlamak değil, onları güçlü bireyler olarak yetiştirmek önemli 🎈
Çocuk yetiştirmek, kâğıt helvaya gizlice dondurma koymaya benzer, dikkat etmezsen her tarafı dondurma yapabilir 😄🍦
"Hayır" demek istiyorum. Ama bu her zaman için geçerli değil. Belli bir yaşa kadar uzak tutulmalı. Belli bir yaştan sonra çocuğun yaşına ve ruhsal durumuna göre konuşulabilir. Güzel bir iletişim ile anlatılabilir. Acı da olsa sonuçta hayatın bir parçası.
Sorumluluk verdikce daha iyi karakter kazanıyorlar öyle görünüyor daha da büyük sorumlulukkar vermek gerek her gün yenisi. Bazı çocuklar 20 yaşına gelince bile 10 yaşında gibi bazıları ise 15 yaşında şirket kurmak için çabalıyor
Çocukları egitebiliriz ama çocuk onlar şimdiden herşeyle tanistiramayiz akışta kalsınlar , çocukluklarını yaşasınlar hayat yeterince zor şimdiden tecrübe kazandırmaya gerek yok
2 yaşamındaki çocuk. Artık birçok şeyin kavrıyor. Ölüm ve hayat gibi şeyleri ona basit dile anlatılabilir. Örneğin dedesi vefat etti cennete gitti diyebilmek zor değildir.
Değil acı gerçekleri farklı bı şekilde ifade etmek gerektiğini düşünüyorum pamuk şeker dünyasında yaşamıyoruz onlarında çoğu şeyden haberdar olması ve bilinçli olması gerek