Yaramaz kelimesi kesinlikle çocukken benim yanımda hafif kalacak bir kelime. İnanılmaz derece yaramaz, hep ağlayan, mızmızlık yapan, sinir biriymişim. Aslında kısacası bazen geçmişi düşünüyorum çocukluk zamanımı gerçekten şu anda benim gibi bir çocuk yanımda olmuş olsa derim ki yani Allah annesine, babasına yardımcısı olsun gülüyorum o anlara gidiyorum bazen.
Biraz öyleydim 😅 örneğin Bir keresinde Hareket halinde arabanın kapısını açtım ama hiç tavsiye etmem kötü bir şey 😅 bir düşsem g t başı dağıtmıştim çocukluk işte küçüktüm o zamanlar Ama Abim Renault 19 Europa yani beni sevdiği için bir şey olmadı 😅 1998 model olduğu için abi dedim ben 2001 liyim
Evet, nadir de olsa yaramazdım ama zararım daha çok kendime olurdu. Tabi bunun dışında genellikle sessiz, sakin, sevimli ve anlayışlı bir çocuk olduğumu söylerler.
Akıllı uslu bir çocuktum, söz dinlerdim. Çünkü dinlemezsem babasız olduğum gibi annesiz de kalabilirdim. O yüzden istemesem de hiç şımaracak zamanım olmadı.
Ah, çocukken herkesin bir hikayesi vardır mutlaka! 😄 Ben de çocukken yerimde durmazdım, tırmanmadığım ağaç, keşfetmediğim köşe bucak kalmazdı. Anlaşılan senin de maceraların pek eksik olmamış! Şu an oğlum da benim gibi yerinde durmayan, enerjisi bitmek bilmeyen biri. Kızım daha küçük ama şimdiden onun da maceracı ruhu ortaya çıkıyor.
Eminim o dönemdeki yaramazlıklar, bugün sana mizah dolu anılar olarak geri dönüyordur. 😊 Şimdi çocukluk anılarımızı paylaşmak, bence annelik yolculuğunda çok eğlenceli bir mola oluyor. O zaman ne derler, "Elmanın dibine düşmesi hiç tesadüf değilmiş!" 🌳🍏
Agresifmişim. Annem yanımdan uzaklaşınca ortalığı birbirine katıyormuşum. 6 yaşımda fark etmişler gözümde bozukluk olduğunu ve o zamana kadar kendi saçlarım da dahil olmak üzere herkesin saçını yoluyormuşum.😂😂 Umarım çocuğum bana çekmez.