Ev yemeği mi, fast food yemek mi?

Ev yemeği diyorum. Ya ne yalan söyleyeyim dışarıdan söylenen o fast foodlar ilk başta çok cazip geliyor ama iki gün üst üste yeyince insanı acayip şişiriyor, midemi mahvediyor zaten. Anne eli değmiş gibi sıcak bir çorbanın, güzel bir sulu yemeğin yerini dünyada hiçbir şey tutamaz yani. Hem ne yediğini biliyorsun, için rahat ediyor hem de evde pişen yemeğin o bereketi, kokusu bile insanı mutlu etmeye yetiyor. Taze taze, tertemiz yemek varken her gün fast food yemek hiç akıl kârı değil bence.

Hepsini bir kenara bırakırsak, bu savaşın net galibi ev yemeğidir; ama fast food’un da şeytan tüyünü inkar edemezsin.

Ev yemeği bir medeniyettir, güvendir. Tencerenin kapağını açtığında gelen o koku, içine ne girdiğini bilmenin rahatlığı ve yedikten sonra seni komaya sokmak yerine gün boyu ayakta tutan o hafiflik paha biçilemez. İnsanın midesini de ruhunu da tamir eden tek şey iyi bir zeytinyağlı, sağlam bir çorba ya da anne elinden çıkmış bir tencere yemeğidir.

Fast food ise resmen "yasak aşk" gibidir; mantıksız olduğunu, seni sömürdüğünü bilirsin ama canın sıkkınken, yorgunken ya da kafan doluyken o anlık sahte mutluluk için kapısına gidersin. Yerken dünyanın en harika şeyi gibi gelir, bitince gelen o mide yanması ve pişmanlık hissiyle baş başa kalırsın.

Hafta içi hayatta kalmak ve bedeni diri tutmak için kesinlikle ev yemeği; ama ayda yılda bir, kafayı sıfırlamak için o patates kızartmasının günahına girmek de hayatın tadı tuzu.

Sağlıklı beslenmede açık ara ev yemeği. Ama lezzet konusunda değişebilir