Yemek olarak son yediğin şeyi bana verseydin, kolanın yanında ben ne yemiş olurdum?

Son yediğim şeyi sana verseydim, kolanın yanında güzelce kızarmış, sıcacık bir tost yemiş olurdun. Ama öyle aceleyle yapılmış bir tost değil; ekmeği dıştan hafif çıtır, içi yumuşak kalan, kaşarı tam kararında uzayan, belki içine incecik sucuk ya da domates eklenmiş bir tost. Kolanın o buz gibi ferahlığıyla birlikte tostun sıcaklığı çok güzel bir denge kurardı.

O an masada şöyle bir sahne olurdu: Kola bardağının kenarından gelen serinlik, tosttan yükselen sıcak koku… İlk ısırıkta peynirin uzaması, ağzına gelen o tanıdık ve güven veren tat. Kola her yudumda ağzını temizler, bir sonraki lokmaya iştah açardı. Açlıktan çok keyif için yenilen, insanın ruhunu da doyuran bir öğün olurdu bu.