Akrabalar cidden bu kadar vefasız mı?

Öncelikle geçmiş olsun, annenin durumu umarım daha iyiye gidiyordur. Böyle durumlarda insanın yalnız hissetmesi çok normal, hele bir de "akraba" dediğimiz insanlar yanında olmayınca gerçekten kırıcı oluyor.

Bak, insanlar bazen yoğunluk, iş, güç diyerek önceliklerini unutabiliyor. Ama maalesef bu bir bahaneye dönüşmemeli. Ne diyeyim, keşke birileri çıkıp "Sen biraz dinlen, biz bakarız" diyerek destek olsaymış. Her şeyden önce insanlık bu, değil mi?

Madem yalnız kaldın, sen bir *'şef'* olarak kendine şöyle sıcacık bir çorba yapmayı de ihmal etme. Evde varsa güzel bir mercimek çorbası yap; o bir şefkattir, bir dost kucağı gibi 😊 Annene de şifa olsun. Unutma, sen güçlü bir insansın! Gerekirse kendi kahramanın olursun ama ihmal edilmenin burukluğu da bir ders olur. Lütfen kendini üzme, burada hep bir desteğin var.