Anne babamdan iğreniyorum?

öncelikle onlar senin anne baban ergensin diyecek varsa hiç yorum yapmasın çünkü böyle anne baba olmaz olsun küçükken devamlı beni döverlerdi sebebsiz yere sopayla jopla tüm hınçlarını bizden çıkarırlardı hayatımda birkez bile saçımı okşayıp sevmediler beni devamlı evde kız erkek ayrımcılığı yaptılar bana hep nefretle baktılar küçük yaşta işe verip çalıştırdılar tek kruşunu vermediler hep eski püskü kıyafetlerle dolaşırdım ama ben yinede okulu bırakmadım okudum annem durmadan beni rezil etme küçük düşürme çabasında biri bize geldimi veya biz gittik mi inadıma işler yapar sonra işte bizim köydeki huysuz filankes gibi değil mi hahaha der veya iftiralar atıp tanıdıklara kendini zavallı gösterir babamdan da iğreniyorum kendi kardeşleri ve yeğenleri için yapmayacağı şey yoktur onlara ne kadar yedirse gözüne gelmez ama bize getirdiği iki lokmanın lafını yapar bide beni yeğenine vermeye çalıştı 15 imde direndim evlenmedim bu yüzden de benden nefret eder hayatımı zindan etmeye uğraşır okula giderken değilde staja giderken makyaj yapıyorum sonuçta iş yerimiz gibi orası annem ev işi yapmaz ev çöplük gibi bende ancak kendi odamı toplayabiliyorum babam bunu bile benim üstüme atar g*tünü boyayıp evden çıkmakla olmuyor falan der bizim rıskımızı kendi ailesine yedirir herşeyi esirger bizden laf lafı getirince ondan daha fedakar iyi baba yoktur kaç defa intihara kalkıştım tek umudum okulumu okumak aşk hayatım zaten berbat bu acılardan kaçmak için önüme gelene bağlanıyorum ama seveni bulmadım veya beni sevselerde hep bir sorun çıktı üniversiteye hazırlanıyorum ama moralim öyle bozuk ki kafamı derslere veremiyorum devamlı ağlayıp kendimi harap ediyorum ama elimde değil ki unutmaya çalışıyorum olmuyor hem yaşadığım kırık buruk aşklar hem ailemin yaptıkları tam unutuyorum sonra yine bişey lazım oluyor falan almıyorlar etmiyorlar yine moralim bozuluyor ne yapayım şanssızlık üstüme çökmüş anne babamdan nefret ediyorum