İnsanlara doğru yolu göstermekten ''bıktığınız'' anlar oluyor mu?

İnsanlara doğru yolu gösterirken bizim ‘yararlı olmak’ gibi bir emelimiz olmamalı çünkü bu mantıkla yola çıkarsak kazancımız az olabilir. Asıl maksadımız Allah’ın rızasını kazanmak yani kulluk yapmaktır. Biz birilerine yol gösterirken, bir kelime anlatırken, bu anlattığımız ona tesir edecekten önce Rabbimiz bize sevap verecek diye yaparız ki böylelikle de karşımızdaki anlasa da anlamasa da biz kazanmış oluruz.
İnsanlara doğru yola göstermek diliyle anlatmadan önce hareketleri ile anlatabilmek gerek..
Kalpler Allah’ın elindedir. O dilediğini dilediği şeye yönlendiriyor. Biz sadece vazifemizi yapıyoruz diyebiliriz.. Samimiyet ve tabii yöntemlerle söylenen iki cümle kalplere kadar nüfuz edebilir de fakat bir sürü edebiyat hiçbir etki etmeyebilir..

Bir insana isterseniz dünyanın en iyi nasihatını verin yine de sizi dinlemez. Neden dinlesin ki?

Herkes ne yaşacaksa kendi yaşamak ister. Bir insanın sütten kendi ağzı yanmazsa nasıl bir acı olduğunu bilmez o yüzden yoğurdu üfleyerek yemez çünkü.

Yani sözün özü. Kim ne yaşayacaksa kendi yaşasın, kim ne yaşadıysa da kendisine kalsın. Çünkü tecrübe en büyük nimetir... Çünkü kimse tecrübe edinemeden hayata tutunamaz...