22 yaşında üniversiteye başlamak kötü mü?

Merhaba. Bu yaziyi paylaşalı yillar olmuş. Ama resmen benim durumumu yazmissiniz. Keşke bu yorumumu görseniz, süreci nasıl atlattiniz. Benim tek farkım bu zamana kadar adam akilli calisip universite kazanamadim. Bu sene de olmayacak cünku artik bunca senenin birimi olarak psikolojik bunalimlar ve depresyonla ugrastim. Aslinda atlatali kisa bir süre oldu ama o saatten sonra çalışsam da bir sey ifade etmeyecekti. Ben de el mecbur seneye giricem. Çalısmaya basladim guzel de gidiyor. Daha once kitap acmayan ben şu an saatlerce kitaplarlayim. Seneye istedigim yeri kazanacagima da inaniyorum. Ama iste 22 yaşında üniversiteye başlayip 26 yaşinda mezun olucam. Yaşitlarimin cogu seneye mezun olup işlerinin başına gecicekken benim hala universiteye gidememis olmak cok canimi sıkıyor. Annemin bir arkadaşının kizi ebelikten mezun olup işe basladı bu sene, surekli kızını anlatip duruyor soyle yoruluyor boyle calisiyor diye, ve ben o an yerin dibine giriyorum her seferinde , annemin yuzune bakamiyorum. Cogu kisi okumanin yaşı yoktur, iş bulmanin yasi yoktur, herkes mezun oldugu gibi iş bulamiyo, universitelerde 30 yaşlarinda insanlar var zaten deseler de ben kendimi , hayata geç kalmışlık hissinden kurtaramiyorum. Ailemin emeklerinin karşılığını vermeye, ayaklarimin ustunde durmaya geç kaldım sanki. 26 yaşinda mezun olup işe başlasam bile , kendi ayaklarim üzerinde durmak için belki bir yuva kurmak için cok geçmiş gibi geliyor. Başımı her yastiga koydugumda ailemin emeklerinin karsiligini bir türlu verememenin vicdan azabiyla kahroluyorum. Ya bir evlat annesinden babasindan bir ihtiyacini istemeye utanir mi, ben utaniyorum. Canım bir sey cekiyor isteyemiyorum, " senin hakkin degil" bu diyorum kendi kendime. Annem ve babam isten yorgun geliyor "senin için yorukuyolar ama sana değmez" diyorum. Ve ben tam aylar suren bunalim ve depresyondan ciktim derken tekrar icine çekiliyorum sanki , hem de bu sefer cok daha hizli ve çok daha can sıkıcı. Bir gün olsun ya, ne olursa olsun geçmiş geçmiste kaldi, zamani geri alamam onume bakmaliyim diyorum, kendimi motive ediyorum ama bir gün iyiyken 3 gün kötü oluyorum. Psikolojik destek almam gerektiğini de biliyorum cunku bu sıkıntı artık bedenime de yansiyor. Ama bunu ailemden istemeye yüzüm yok. Ha ihtiyacim oldugunu soylesem hemen kabul ederler ama dediğim gibi yüzüm yok. Bilemiyorum belki 4 yildir sadece evde oturmanin verdigi buhran ve yorgunlukla da kendimi mental olarak çökmüş , geç kalmış hissediyor da olabilirim ama mental sagligim hiç iyiye gitmiyor gibi hissediyorum. Allah'ım nolur bana yardım et

Okurken de evlenirsin istediğin birini bulursan okumak sıkıntı değil

Ben yirmiye geç deyip hiç bulaşmadım :) direkt iş hayatına girişmeyi düşünüyorum. Öyle de olacak. Ama sen nasıl istiyorsan öyle yaşa, sonra pişmanlık hissetme.

Boşver elalemin ne dediğini. Sen nasıl mutlu olacaksan , nasıl kendini daha iyi hissedeceksen öyle yaşa

Dünyada milyarlarca insan var. Senin sevdiğin bir işi yapman birini bulmaktan daha önemli. Okuldaki herkes birbiriyle eğlenmiyor bjnkn o cahillere inanma. 10k kişi var okulda mutlaka cıkar biri

Ne alaka bende ikinci üniversiteyi düşünüyorum. :D

1. Sınıfım ve sınıfımda 25-26 yaşında insanlar var

Geç değil hayallerinin peşinden git

Neyi biraktin neyi kazandin

Değil

hayır

geç değill

Hayir degil