Baş edemiyorum. Artık annem ve saçmalıklarını dinlemek yaşama sevincimi yok ediyor. Dayanamıyorum?

İlkokuldan beri hep en iyisi olmamı isteyerek büyüttü beni. Babam çalışma derdinde olduğu için bizimle pek ilgilenemedi. Hep annemle beraberdik. Komşunun kızı, kuzenlerim ve benden daha iyi sınav notu olan kim varsa onların b. klarını yememi isterdi. Gerçekten böyle konuşurdu, o..'nın bokunu ye cümlesini kurardı küçüklüğümden beri asla unutmuyorum. İlkokulda başarılıydım ama şu kader belirleyici sınavlarda hiç başarılı olamadım. Bir Anadolu lisesini kazanıp Onuda 4 yılda sorunsuz bitirdim. Lise sonda pek vizyonum yoktu, ne olmak istediğime bile karar vermemiştim ve yine o senede annemin, babamın ders çalış, o senden yüksek puanlar alıyormuş sözlerini 7/24 duymamla geçti. Sınav sonunda hemşirelik kazandım. Hazırlığı okudum bir daha şansımı denemek istediğimi söyledim ve tıp hedeflemiştim ama kısmet olmadı. O şansımı tekrar denemek istiyorum dediğim süreçte okuldaki kaydımı donduracağım için annemle çok kavga ettik, dersaneye gitmek istedim ama destek çıkmadılar ve banka banka kredi aradım. Hem çalışıp hem dersaneye gitmeyi düşündüm ama sonunda babam kararlılığımı görünce kabul etti. O senede çok çalışmış olmama rağmen kısmet olmadı ve tıp İçimde ukte kaldı. Şimdi mezuniyetime bir yıl var. Yine sorunsuz geçtim her seneyi ve mezun olup hem çalışıp hem tekrar dersaneye gitmeyi düşünüyorum tıp okumak için. Ama annem bu kararımı duyunca yine saçmalamaya başladı. Bu sefer Millet atanmaya bakıyor sen hala neyin peşindesin, baban sana artık kuruş vermeyecek vs vs bir sürü sanki onlardan maddi destek istemişim gibi pireyi deve yaparak bağıra bağıra konuşuyor. Benim hayallerimin peşinden gidiyor olmam annemle aramı açıyor ama hayallerim annemden önce geliyor benim için. Aynı evin içinde yaşamak zorundayız. Başka alternatifim yok. Nasıl bir yıl daha katlanabilirim buna. Bir öneriniz var mı?