Kardeşimin yaşından çok daha olgun davranması..

Evet, aynen öyle.Daha önce ağlamaktan nefret eden,bunu acizlik olarak gören biriydi.En azından bizim karşımızda ağlamazdı hiçbir şekilde.Ama şimdi neredeyse hergün,okuldan gelir gelmez artık dayanamıyorum diye ağlamaya başlıyor.Anneme karşı aşırı düşkünlüğü başladı,önceden öptürmezdi bile.Şimdi sürekli onun yanında olmak istiyor.Çok yalnız hissettiğin söylüyordu ve o duygunun onu yiyip bitirdiğini anlatıyordu bana.Psikolojik desteği kısa bi dönem aldı sadece devlet hastanesi olduğu için pek

ilgilenmediler birkaç seans dinleyip yolladılar.O zaman daha fenaydı ağlama krizleri geçiyordu bazen.Şimdi okadar değil ama hala öyle hissediyor.Nasıl geçecek bilmiyorum,onu gördükçe ben mutsuz oluyorum..

2. dönem okulunu değiştirme yada özel böyle daha çok onun yaş grubundakilerle ilgilenen birinden yardım alma şansınız olamaz mı? Zararın neresinden dönülse kardır. Yukarıda okudum 5 senelik bir lise eğitimi görecekmiş ve bu gerçekten uzun bir zaman. İnsan bir kere ısınamadığı bir ortama kolayca ısınamıyor. Hadi okulu çok iyi onun için oraya devamı daha iyi olur diyorsanız eğer dediğim 2. seçeneği mutlaka değerlendirin. Bazen uzman 3. kişiler bizlerin göremediği açılardan bakıp karşısındaki

insanlara daha çok yardımcı olabiliyorlar. Sen annenle babanla görüşüp bir orta yol bulmaya bak derim. Çünkü onlar daha önceden geçirdiler bu evreleri ve sende normal atlatmışsın ama bazıları kardeşindede olduğu gibi daha sorunlu atlatıyor.

Ben ondan bahsetmedim sorgulamasından. Sınıfından memnun değilmiş morali bozukmuş ağlıyormuş o yüzden dedim. Okulda mutsuz ama yapacak bir şey yoksa derslerine yoğunlaşacak. Sonuçta herkes kendine uygun ortamlarda bulunamayabiliyor. Bunu da olgunlukla karşılamalı ve sabretmeli. İçinde bulunduğu bu ortamda onun olgunlaşması için bir fırsat olabilir. Farklı insanlar tanıyıp onların hayata bakış açılarını değerlendirebilir. İnsanın böyle bir durumda olması zor olsa da.