Birini hiçbir zaman affedemeyeceğini anladığında ondan vazgeçersin. ondan hiçbir zaman vazgeçemeyeceğini anladığında affedersin?

Bence birini hiçbir zaman affedemeyeceğini anladığında, ondan asla vazgeçemezsin. Çünkü öfke ve nefret, seni o kişiye zincirler. Ondan gerçekten vazgeçmek istiyorsan, önce affetmen gerekir. Gerçek affetme ise, vazgeçebilecek kadar güçlü olduğunda ama yine de kalmayı seçtiğinde başlar.

İnsan bazen affedemediği hâlde vazgeçer, vazgeçemediği hâlde affedemez. Çünkü affetmekle vazgeçmek birbirinin zıttı değil. İnsan birini affedip yine de hayatında istemeyebilir. Bazen kendine duyduğun saygı, hislerinden ağır basar. Öyleli bir şey işte..

Oluru olmadığını artık anladığında vazgeçersin kısacası. Sebep ne olursa olsun ister geri dönüşü olmayan bir söz veyahut bir eylem olsun, kendine olan saygından dolayı belki de severken vazgeçmek gerekir iyileşebilmek için en azından. Çünkü vazgeçmen gereken zaman hala kalıyorsan unutamıyorsun aklına illaki geliyor yapılan hatalar vs e mazoşist de değilsen vazgeçmek en makul seçenek her türlü.

Bazen insan affetmek istemez ama kalbi de vazgeçmeye razı gelmez. Karışık işler. d

Aslında hepsinden birer parça ama affettiğim şeyleri biraz düşününce en çok a seçeneği yakın geldi bana Çoğunlukla kendimi o hikayeden kurtarmak içimde o birini affetmemiş olmanın yükünden kurtulmak için affediyorum sanırım

Ben affetmeyi acı sürecini kolaylaştırmak için kullanıyorum. Aslında affetmiyorum ama soğumam ve tamamen bitirebilmem için dargınlık daha zorlaştırıyor unutma sürecini.

Vicdanım rahat olsun diye affederim affetmezsem benle ömür boyu gelir o affedersem o hikaye orada kalır

Defolsun gitsin...