Ailemle mi imtihan oluyorum yoksa onları kötü şeylerle mi itham ediyorum?

34 yaşındayım arkadaşlar. Memurum. Aile evindeyim. Babamın yaşam tarzı çok da iyi değil. İçen eden bir tip. Bekarlık zaten başımda büyük dertken ailem de bazı şeyleri zorlaştırıyor. Kardeşim çok değişti. Evde bir iş olsa çöp kaldırmıyor yerden. Çok düşüncesiz gibi. Ailem bazen maddi anlamda maaşın peşine düşer gibi oluyor. Tabii ki faydam olacak, oluyor da ama bir güvence gibi görüyorlar ama evliliğime dair çok ciddi tek adımları yok. İş yerindekiler de bazen canımı sıkıyor. İdealist olduğum dönemde hiç böyle bir hayat hayal etmemiştim. İnsandan lanet bir canlı olmaz. Ve insandan güzel varlık da. Ailemde sosyal hayat sıfır. Eve gel akşam yemeği ye cart curt. Babam kafasına göre çarşıya gider arada mevsimlik işe gider. Hiç akıllı başlı konuşma bir araya gelme yok arkadaşlar. Ben ayrı. Benim yaptıklarım, nasıl bir kişilik olduğum ayrı mesele. Siz bu anlattıklarıma göre birkaç kelam edin. Hayat her zaman değişiyor ve o dönemlere ayak uydurman lazım. İnsanlar sandığımızdan daha kötü ve sandığımızdan daha çok tespit ediyorlar bazı şeyleri ama söylemiyorlar. Demem o ki hayat kuramadıysan ve bazı insanlar sana bela ise hayatın korkunç derece zor olur.

Allah ıslah etsin.