Yalan, iki yüzlülük ve hayal kırıklıkları sonrası insanlardan uzaklaşmak doğru mu?

Arkadaşlar, son zamanlarda insanlardan kendimi uzaklaştırmak için elimden geleni yapıyorum. Çünkü artık yalanlara, iki yüzlülüğe, verilen sözlerin tutulmamasına ve insanların söyledikleriyle yaptıklarının birbirini tutmamasına gerçekten tahammülüm kalmadı. Çok fazla şey gördüm ve yaşadım. Her seferinde birilerine güvenmeye çalışıyorum ama sonunda yine hayal kırıklığına uğruyorum.

Ben artık kimsenin peşinden koşmak, birinin bana karşı dürüst olup olmadığını sorgulamak veya “Acaba bana doğru mu söylüyor?” diye düşünmek istemiyorum. Benim için güven ve sadakat çok önemli. Ben bir insana değer veriyorsam, karşılığında da aynı samimiyeti görmek istiyorum.

Benimle konuşup aynı zamanda başka kızlarla farklı şekilde konuşan, bana başka davranıp başkalarına başka davranan veya söz verdiği hâlde sözünün arkasında durmayan insanlarla artık aynı şekilde devam etmek istemiyorum. Kimseyi değiştirmeye çalışmak da istemiyorum. Herkes kendi tercihlerinden sorumlu.
Bu yüzden çevremdeki insanları yavaş yavaş azaltmak, herkese eskisi kadar yakın olmamak ve biraz kendime dönmek istiyorum. Belki de sorun insanlardan tamamen uzaklaşmak değil, herkese hak ettiğinden fazla değer vermemektir. Bundan sonra kimin gerçekten yanımda olduğunu, kimin sadece hayatımda yer kapladığını daha iyi anlamak istiyorum.
Sadece bazen düşünüyorum: Acaba insanlardan uzaklaşmak doğru bir çözüm mü, yoksa yaşadığım hayal kırıklıkları yüzünden herkese karşı mı böyle oldum? Kendimi tamamen kapatmak istemiyorum ama aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamaktan da gerçekten yoruldum. Siz olsanız ne yapardınız?