Ailem erkek kardeşlerime özgürlük tanıyıp bana yasak koyarken bu ayrımcılıkla nasıl başa çıkabilirim?

Olmuyor işte suanlik bir guvencem yok kpss ye gireceğim atandigim an gidecegim. Babam resmen benimle dalga geçiyor çıkabilir miyim dediğimde sırıta sırıta bana hayir diyor çıldıracağım

Çok sabrettim inan içim dayanmıyor. Ailedeki herkes boyun eğmiş hepsi kabullenmiş ve benim annem paranoyak gibi ne ayrımcılık yaptığını kabul eder ne de benim arkamda durur tek dediği şey su "seni düşünüyoruz". 21 yaşımdayım telefonumu kurcalamaya çalışır nefes aldırmaz bana kiz arkadaşlarımla görüşmeme bile izin vermezler yalan söyleyerek cikiyorum

Bana diyor ki güvenimi kırdın. Sebep su sevgilim vardı ogrendi, ki kendim anlattim yüzünü kara çıkaracak hicbirsey yapmadım. İlk once yanımda durur gibi oldu ertesi gun dedi ayrılacaksın. Üstüne bide görücü getirmeye çalıştı

Kimsenin güvenini kazanamam kaç yıllık kızıyım en küçük hatada her seyi sıfırlıyorsa kendi bilir. Bir gun olsun yüzünü eğdirmedim hakkımda övgüden başka birsey duymadı. Karşılığının böyle olmasi gerçekten gurur kırıcı. O kadar üzülüyorum ki anne kız olamadigimiza...

Bilmiyorum belki onlara gore abartıyorum ama ben bunları kabullenmem. Bir anne bir baba kızlarını ayaklari yere basacak sekilde yetistirecegine hep bir erkeğe mahkum kılıyorlar. Beni düşünen babam bir gun başımı okşamamis bir gun gelip halimi hatırımı sormamış. İşte bu beni düşünen ve hayatımın her yerinde beni bir erkeğe mahkum kılmaya çalışan ailem.

Yere batsin ayrıcalıklari. Erkek evlatları onlari cennete götürecek

Muhafazakar olsa ne yazar insan olamıyorlar