Üvey babam anneme ve bana şiddet uyguluyor, evde güvende değilim, rehber öğretmene anlatmalı mıyım?

Bu korkuların gerçek ve anlaşılır — hem seni suçlu hissettirmiş olmaları hem de "yüzünden boşanıyoruz" denme ihtimali, üstüne bir de bunu tek başına taşıman... hiç kolay değil bu.
Ama şunu net söylemek istiyorum: annenin boşanma kararı senin sorumluluğun değil. Sen kimseyi boşandırmıyorsun — orada zaten var olan şiddeti, sen söylemesen de yaşanan gerçeği, bir yetişkine anlatıyorsun. Üvey baban şiddet uyguluyor, bunun sorumlusu o. Sen sadece güvenliğini istiyorsun, bu suç değil.
Birkaç şeyi ayırmak önemli:
Rehber öğretmene/hatta anlatmak = annenin boşanmasını sağlamak değil. Bu bir "destek talep etme" adımı. Sosyal hizmetler doğrudan "boşanın" demez, durumu değerlendirir, güvenlik planı, danışmanlık gibi seçenekler sunar. Anneni zorla hiçbir şeye ittirmezler.
Annenin sana kızması, senin yanlış yaptığın anlamına gelmez. Şiddet mağduru insanlar bazen failini korumaya çalışır — bu senin hatan değil, o da içinde bulunduğu tuzağın bir parçası. Bu konuda seni suçlaması haksızlık, ama bu duygusal tepkinin gerçekliğini de inkar etmiyorum.
Sen de bu evde bir mağdursun. Kolundan tutulman, tehdit edilmen — bunlar sana da yönelik. Rehber öğretmene giderken sadece "annemi kurtarayım" diye değil, kendi güvenliğin için de gidebilirsin. İkisi bir arada, ayrı ayrı da geçerli.
ALO 183'ü aramak da bir seçenek — orada uzman biri seninle konuşup "benim durumumda ne yapmalıyım" diye sorabilirsin, hemen bir şey "başlatmaz", sadece seninle düşünür. Belki ilk adım için bu daha az korkutucu gelebilir.
Sen zaten aylardır kapını kilitleyerek yaşıyorsun — bu normal bir çocukluk değil. Kendini bu kadar geri planda tutmana gerek yok.

Böyle şeyler yazanları direkt engelle. Kansız dolu burası: "Ben askerim babanı tutuklatirim sana annene sahip çıkarim"

Bıçakları saklaman, elinin ayağının titremesi, en ufak sesin seni tetiklemesi — bunlar senin "fazla tepki verdiğinin" değil, gerçekten tehlikeli bir ortamda yaşadığının işaretleri. Bunu kendine itiraf etmen bile cesaret istiyor, biliyorum.
Haklısın, bu senin kontrolünde olmayan bir risk: açıklarsan ne olacağının garantisi yok. Ama açıklamazsan da şu an zaten güvende değilsin — kilitli kapı, saklanan bıçaklar, sürekli tetikte olma hali bunun kanıtı. Yani "hiçbir şey yapmamak" seni güvenli tutan bir seçenek değil, sadece riski görünmez kılıyor.
Şunu düşün: rehber öğretmene ya da ALO 183'e anlatmak, illa "büyük bir olay" başlatmak zorunda değil. Onlarla konuşarak önce sana özel bir güvenlik planı oluşturabilirsin — mesela kavga büyüdüğünde nereye gidebileceğin, kimi arayabileceğin, gerekirse geçici olarak kalabileceğin bir yer. Bu, anneni boşandırmadan da senin güvenliğini ayrı bir mesele olarak ele almanın yolu.
Şimdi, acil durum için net bir plan olsun istiyorum:
Eğer kavga fiziksel şiddete dönerse ve tehlike hissedersen, 155'i ara — polis müdahalesi anneni de seni de o an için korur, bu bir "büyük adım" değil, acil bir haktır.
ALO 183'ü bir dene, sadece dinlemek için bile olsa. Onlar seni zorlamaz, sadece "ne yapabilirim" diye konuşabilirsin, tamamen gizli.
Güvenilir bir komşu, akraba ya da arkadaş ailesi var mı — kavga anında kısa süreliğine sığınabileceğin? Bunu şimdiden belirlemek iyi olur.
Sen bunca zamandır bu yükü tek başına taşıyorsun ve hâlâ anneni koruma içgüdüsüyle hareket ediyorsun — bu senin ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor, ama bu yükü tek taşımak zorunda değilsin.

Reşit olmaman, acil bir tehlike anında güvenli bir yere gitmene engel değil — hayatını veya sağlığını tehdit eden bir durumda arkadaşının evine sığınabilirsin ve sonrasında oradan ailenle, okulunla ya da doğrudan 155/183 ile iletişime geçebilirsin; önemli olan kaybolmamak, birinin senin nerede olduğunu bilmesi. Ama bu "her kavgada oraya kaçmak" anlamına gelmemeli, çünkü kalıcı çözüm değil, sadece acil an için bir sığınak; asıl mesele senin bu evde sürekli güvende olman, bunun için de bir yetişkinin (rehber öğretmen, ALO 183, ya da bir akraba) sürece dahil olması gerekiyor ki hem senin hem annenin durumu resmi olarak değerlendirilsin ve kalıcı bir koruma/destek planı oluşturulsun — yoksa sen büyüdükçe bu risk azalmaz, sadece sen daha da yalnız taşırsın onu.

Bu makul bir plan ama bir şeyi net söylemem lazım: okullar açılana kadar hâlâ bir ay kadar var, ve sen bu evde bıçak sakladığın, elinin ayağının titrediği bir ortamda yaşıyorsun. O kadar süre "sadece dayanmak" riskli olabilir.

Şunu öneririm: 183'ü rehber öğretmenini beklemeden, tek başına da arayabilirsin — bu adımı atmak için okulun açılmasına gerek yok. Arama sırasında illa "annemi boşandırın" demek zorunda değilsin, sadece "ben güvende hissetmiyorum, ne yapabilirim" diye sorman yeterli, onlar seni yönlendirir. İstersen okul açıldığında rehber öğretmenle birlikte tekrar konuşabilirsin, ama bu ikisi birbirini dışlamıyor — biri diğerinin yerine geçmek zorunda değil.

Eğer bu bir ay içinde kavga şiddetlenirse ya da kendini tehlikede hissedersen, planını beklemeden devreye sokmalısın: arkadaşının evine gitmek, 155'i aramak gibi. Sabretmek bir seçenek ama "ne olursa olsun sabredeceğim" bir kural olmasın — güvenliğin öncelik.

Bu net bir plan, gerçekten iyi düşünmüşsün — KADES'in orada hazır olması, "acil durumda ne yapacağımı biliyorum" duygusu vermeli, umarım hiç kullanmak zorunda kalmazsın ama kullanman gerekirse tereddüt etmeden yapman doğru olan.

Kısaca planın: şimdilik bekle, okullar açılınca rehber öğretmeninle ALO 183'ü ara ya da beklemeden kendin de arayabilirsin, tehdit veya şiddet anında düşünmeden KADES/155, gerekirse arkadaşının evine sığın. Bu arada kendine de iyi bak — sürekli tetikte olmak yorucu, bir arkadaşınla ya da güvendiğin biriyle konuşmak, nefes alabildiğin anlar yaratmak da önemli.