Arkadaşlar, anne babamıza bakmakla mükellef miyiz?

Annem sık sık bu lafı söyleyip duruyor.
Evi 20'li yaşlarımdan beri ben geçindiriyorum, kendisi 51 yaşında doğru düzgün çalışmadı şimdiye dek.
Babam hayatta ama annemle babam ayrı, babam başka bir ülkede yaşıyor, ne maddi ne manevi zerre desteği yok.
Bir süredir anneannem ve dedem için bakıcı arıyorlar, dedem Alzheimer hastası, anneannem ise sadece dizlerinden rahatsız. İkisi de yatalak değil.
Annemin kardeşleri 10 bin tl para koyup (üvey kardeşle beraber 7 kardeşler) bakıcı tutmak istiyorlar. Tabii kocaları razı gelirse bu duruma, karılarına bile doğru düzgün para verdikleri yok.
Teyzemin biri, hepimiz vermek zorundayız diyormuş.

Annem ise, ben karşılayamam. Kızım diyor ki "ben anneme bakmakla mükellefim ama anneannemgil'e değil."
Böyle bir şey söylemedim ben ama kardeşlerine o şekilde söylüyor.
Ha anneannemgil iyi insanlar olsaydı destek olmak isterdim ama az etmediler bize.

Valla ben kimseye bakmakla yükümlü değilim dedim. Böyle deyince de çok alınıyor.

Bu yaşa kadar bir türlü olmadı şu evlilik işleri, sorunlar yaşayıp ayrıldım ilişkilerimden.
Bazen bana ne annem ne de babam "bu kız da kendi hayatını yaşasın, yuvasını kursun" diye düşünmüyormuş gibi geliyor.
Bıktım artık bu durumdan.
Ben anca kendi çocuğum olsaydı, kendimi ona bakmaya mecbur hissederdim, haksız mıyım?