Hem kocalık yapmıyor hem de üste çıkıp beni boğuyorsun diyor. Ağlamaktan yoruldum, kaç senedir boşa kürek çekiyorum. Boşanayım mı?

4 yıllık evliyiz. Evliliğimizin başı hariç hep sıkıntılıydı. Ben de çalışıyorum o da ama o hep yorgunluk diyor. Bu hafta sonu da uğraşmış hem evi temizlemişim hem yemekler yapıp hem kahvaltı hazırlamışım, üstüne güzel bir elbise giymişim. O sadece ne gerek vardı dedi. Birkaç saat sonra da dışarı çıkalım mı dedi. Ben nasıl çıldırmayayım, ben askerlik arkadaşım değilim ben kadınım deyince de ne alakası var yorgunum diyor. Konuşmaya çalıştım ben yorgunum, beni boğuyorsun nefes alacak alan bırakmıyorsun diyor. Adam haklıdır diyeceksiniz. Bu kişi hem bir gece dahi başka yerde kalmamı istemeyen biri hem de ondan ilgi beklemeyeyim istiyor. Sadece onun canı istediğinde sohbet muhabbet edelim sonra yatsın zıbarsın istiyor bu kadar. Oysa o kişiyle aynı mesleği yapıyoruz, onun ekstra nöbetleri var ama gelince uyuyor. Ben de hem işte hem evde çalışıyorum. Tek beklentim sevmek sevilmek, kadın olduğumu hissetmek. O kadar ağırıma gidiyor ki o beni boğuyorsun, bana nefes alacak alan bırakmıyorsun deyince. Her şey sadece kendi istediğim gibi olsun istiyormuşum. Oysa benle aynı mesleği yapanlar yılda birkaç kez seyahat eder, eve temizlikçi çağırır, kocaları sürprizler yapar. Bende hiçbiri yok, bir şey bile demedim bunlar için. Tek isteğim evli olduğumu hissedebilmek, onda bile çok şey istiyormuşum gibi davranıyor. Benim de tek gün boşluğum vardı, belki mutlu olurum diye hayal ediyordum yine zehir oldu. Bir de şunu söyleyeyim benim hastalığım var o yüzden kansızlık var, yani ondan her türlü normalde daha çabuk yoruluyorum ama bir kere olsun bunu kullanmadım, ki galiba bu yüzden hiçbir zaman yaptığım hiçbir şey görülmedi. Başka kadın olsa çoktan aldatmıştı, o da mutlu mutlu hayatına devam ediyor zannederdi.