Kayınpederim bana sürekli laf sokup misafir gibi davrandığımı söylüyor, böyle bir kayınpederle nasıl başa çıkılır?

Arkadaşlar, ben 2 yıllık evliyim. Hatta Temmuz ortasında evliliğimiz tam 2 yılını dolduracak. Henüz çocuğumuz yok. Biz İstanbul’da yaşıyoruz. Kayınvalidemler ise Çorlu tarafında yaşıyor..

Neyse, eşim dört kardeş. Bir abisi ve iki kız kardeşi var. Kız kardeşleri de 21 ve 17 yaşında.

Ben 27 yaşındayım, eşim de 28 yaşında. Abisi de 32 yaşında falandır, çok yaş yok aralarında.

Abisi 10 senelik evli ama eşiyle lise zamanı tanışmış, 16-17 yaşlarında tanışmışlar. Kayınvalidemler de o zamanlarda İstanbul’da bizim yaşadığımız apartmanda yaşıyorlarmış.

Eltimi de o yaşlarda ailesiyle tanıştırmış ve eltim de o yaşlarından itibaren gelip gitmiş. Eşimin ailesinin mangal tutkusu var. Hani normal insanlar bunu belki ayda bir kere yapıyorsa belki o kadar sık bile yapmıyordur, bilemiyorum.

Onlar ise toplanmak demek mangal demek, bayramlaşmak demek mangal demek. Benim bunu anlamam ise evlendikten sonra oldu.

Hani biz eşimle nişanlıydık, eşim beni bayramlamaya diye götürmüştü, bir baktım mangala gidiyoruz, bir kargaşa falan, böyle evde maksimum 5 dk duruyoruz falan.. Sonra o mangaldan da gece 11-12 olmadan dönmüyorlar.. Hatta bu yüzden ailemden de laf yemiştim. Çorlu’ya gitmişim bayramlaşmaya saat olmuş gece 11, nerdesin demişlerdi o zamanlar.

Neyse eltime dönersek, o artık bir gelin değil, evin kızı olmuş. Kaynanam olsun, kayınpederim olsun hep onun adını haykırıyorlar. Ben onlar için YOKUM.

Evlat ayrımı da yaptıklarını düşünüyorum ayrıca. Hepsi büyük oğlunu kayırıyor, onu düşünüyor.
Yani eltim ve eşi = başka kimse yok.

Ben defalarca eşime bunu anlatmaya çalıştım ama eşim pek takan biri değil böyle şeyleri. Bilmiyorum, görmüyor mu bu dışlanmayı..

Misal bugün de oraya gittik. Eltimler de oradaydı. Bu arada eltimle kişisel hiçbir problemim yok, zaten aynı binada yaşıyoruz.

Şimdi ben oturuyorum ya, kayınpederime bir batıyor sürekli. Mesela eltim oturabiliyor, kalkabiliyor, rahat hareket edebiliyor orada, haliyle 15 senedir falan onları tanıyor ediyor sonuçta.
Ama biz eşimle zaten çok sık oraya gidemiyoruz. Üstüne sevgililik döneminde de nişanlılık döneminde de o kaynaşma yine olmadı. Yakınımızda değillerdi. Saçma sapan olaylar oldu falan.

Neyse mesela kayınpederim böyle diyor “misafir gibi duruyorsun, sen bir şey yapmıyorsun ben görüyorum”

Ben de dedim “baba yani elimden geleni yapmaya çalışıyorum” falan oldum

Sonra tekrar diyor işte “yok işte sen misafir gibi durma”

Eşim o zaman yoktu bunu derken, hani kendimi herkesin içinde rencide edilmiş hissediyorum.
Hani çocuk azarlar gibi laf etmesine katlanamıyorum.

Başka bir zaman da mesela şey demişti “ellerini misafir gibi cebine koyma”

Yani soğuktu o zaman, mont giyiyorduk, elim de cebimdeydi.

Bu arada ben baba nedir tam olarak bilen biri değilim. Evet bir babam vardı ama ben öz babamla büyümedim. Üvey babamı da çok severdim ama onu da 16 yaşında kaybettim.

Hani ne bileyim bu aile beni sarıp sarmalar diye düşünürdüm hep. Ama gördüğüm tam tersi.

Mesela evdeyiz, oturuyoruz ya, kaynanam da olsun kayınpederim de olsun hep eltim ve eşinin adını geçiyor.. Onların anıları anlatılıyor. Bazen kayınpederimin gözünün içine bakıyorum hani bana bir şey desin diye, yok demiyor.

Kaynanam zaten tam bir ortalık karıştırıcısı, asla hiçbir şeyde yardımcı bir kadın değil. Aksine ben aradan çıkayım, o ilk gelini ile beni çekiştirebilsin derdinde.