Babam bana hiç harçlık vermiyor ve tüm zamanımı evde geçirmemi istiyor. Kır dizini otur evinde sen kızsın diyor. Haklı mı sizce?

Babam TUS sınavına hazırlan tıpta uzmanlığını al maaşını 2 katına çıkart abilerine daha çok destek ol diye baskı yapıyor. Sen kızsın yarın evlenip gideceksin kocan sana kendi maaşıyla bakmak zorunda, oğullarımın rızkını elin adamına bırakmam sen evlenince de maaş kartın bizde kalacak abilerinin hakkı o para diyor

Yediğin önünde yemediğin arkanda hastanen yürüme mesafesinde, yemeğin hem burada hem hastanede önünde, daha hiçbir şey istemeye hakkın yok otur oturduğun yerde diyor

Yürüme mesafesi dediği de bisikletle 15 dakika yürüyerek 1 saat

Hastaneden arkadaşlar beni yolda görünce sağ olsunlar bırakıyorlar ama çoğu zaman yürüyerek gidip geliyorum. Sen bu dünyaya ailene hizmet etmek abilerine bakmak için geldin kız evladın fıtratında bu vardır diyor babam. Senin evleneceğin adam senin bir kuruşunu alamayacak damadı kendim seçeceğim diyor

Ben yine bir evlat olarak sabredeceğim görevimi yapacağım ama keşke ailem bana karşı biraz daha anlayışlı olsaydı

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Benim babamsa TUS sınavına hazırlan tıpta uzmanlığını al maaşını 2 katına çıkart abilerine daha çok destek ol diye baskı yapıyor

Sen kızsın yarın evlenip gideceksin kocan sana kendi maaşıyla bakmak zorunda, rızkımızı elin adamına bırakmayız sen evlenince de maaş kartın bizde kalacak bizim hakkımız o para diyor abilerim.
Yediğin önünde yemediğin arkanda hastanen yürüme mesafesinde, yemeğin hem burada hem hastanede önünde, daha hiçbir şey istemeye hakkın yok otur oturduğun yerde diyorlar. Kız erkeğe hizmet eder bu fıtratında var bize hizmet etmek zorundasın ailene bakmak zorundasın diyor abilerim.

İkisi de çalışmıyor adam başı minimum 180 bin garanti gelirleri var

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

10 bin verse yeterdi en azından ufak şeyler alabilirdim ama beş kuruş vermiyorlar

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Ben çok bunaldım artık

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Ailem haklı mı yani

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Annem babam devlette öğretmen ve ikisi de başöğretmenlik tazminatıyla beraber 100+100 bin maaş alıyor. Babamın dört dairesi var onların kira getirisi ile geçiniyoruz babamla annemin maaş kartları abilerimde. Her biri 100+80=180 binle rahat rahat çalışmadan yaşıyor. Beni ise nankörlükle suçluyorlar biraz harçlık istediğim zaman.

Genç yaşımda yaşlandım resmen ya