24 yaşında bir kızım ancak ailem hayatı evde geçirmemi istiyor. Asla para vermiyorlar, dışarıda kahve bile içemiyorum. Bu adil mi?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?

Ben 24 yaşında, gecemi gündüzüme katıp o zorlu tıp fakültesini bitirmiş ve şu an acil serviste kan revan içinde, uykusuz nöbetler tutan bir Pratisyen Hekimiyim. Aylık net kazancım nöbetlerim ve döner sermayemle birlikte tam 160.000 TL.
Dışarıdan bakan meslektaşlarım ya da arkadaşlarım hayatımı yaşıyorum, harika bir kariyerim ve maddi gücüm var sanıyor. Ama işin aslı tam bir kabus. Göreve başladığım ilk gün ailem 'Sen parayı yönetemezsin, banka işlerinden anlamazsın' diyerek maaş kartıma el koydu. Tamam, ailemdir dedim, ses çıkarmadım. Ama şu an ulaştıkları nokta beni delirtme aşamasına getirdi.
Ayda 160 bin lira kazanmama rağmen ailem bana asla ama asla harçlık vermiyor! Cebimde tam anlamıyla sıfır lira var. Nöbetten çıkıyorum, arkadaşlarım 'Hadi bir kahve içelim' diyor, cebimde bir bardak filtre kahve alacak para olmadığı için bir bahane uydurup ağlayarak eve dönüyorum. Gençliğimin baharında, koca bir doktor olarak bir kafede oturup kahve içme lüksüm bile yok! Çünkü ailem benim dışarı çıkmamı, sosyalleşmemi istemiyor; işten eve, evden işe gitmemi, tüm hayatımı dört duvar arasında geçirmemi dayatıyorlar.
Peki benim o acillerde sabahlara kadar döktüğüm alın terim, uykusuz gecelerimin karşılığı olan 160 bin lira nereye gidiyor dersiniz? Benim kazandığım o maaş, her ay kuruşu kuruşuna iki abime 80.000 TL - 80.000 TL olarak dağıtılıyor! İki koca adam benim kazandığım parayla krallar gibi altlarında arabalarla gezip gününü gün ederken, ben onların parasını kazanmak için acilde hırpalanıyorum.
Karşılarına geçip 'Ben bir doktorum, ayda 160 bin lira kazanıyorum ama cebimde beş kuruş yok, bana hiç harçlık vermiyorsunuz, bu adil mi?' diye isyan ettim. Aldığım cevap tam bir hayal kırıklığıydı:
'Sen kız çocuğusun, dışarılarda parayla, kafelerle ne işin var? İşine git, sonra da gel evinde otur, masraf çıkarma. Abilerinin yuvası kurulacak, iş kurulacak; para onlara lazım. Otur oturduğun yerde, nankörlük etme!'
Şimdi size, vicdanınıza soruyorum... Ailemin bu yaptığı doğru mu?