17 gü

Mutlu değilim ama mutsuz da değilim?

Hayat sürekli akıyor ama ben sanki bir anın içinde sıkışıp kalmışım gibi. Herhangi bir heyecan yok, bir vefat haberi herkes üzülürken ben bunun üzücü bir şey olduğunu bilmeme rağmen normal karşılıyorum. (Allah vefat göstermesin) hayatıma giren ya da çıkan bir insanın etkisi uzun süreli değil. Zenginlik, garibanlık düşündüğüm şeyler değil, şu an şöyle boş duvara bakıyor olmak yıkıcı tesirler oluşturmuyor. Biliyorum bir insana bunlar yetmez yetmemeli keza çevremdekiler ev, araba, ihtişam hayali kuruyor ama ben bunların hayalini hiç kurmadım. Kız arkadaşlarım oldu, ayrıldım 2. gün hatırlamadım ama sevmek istemiştim mesela ama o sevgiyi hissedemedim içimde. Belki onlar beni seviyordu ama onlarda da hissedemedim. Bir tv, bir oda, önüme gelen sürekli bir yemek+sessizlik ile bir ömür geçiririm ama biliyorum geçirmemeliyim. Yeni bir iş, yeni bir yeri gezmek, yeni arkadaşlar ve yeni anılar, hepsini unutmam 2 günümü alır o da maks. İnsanlara değer veriyorum onların yardımına koşuyorum ama bu sadece o an bir görevmiş gibi. Başka bir beklenti değil, insanlarla tartışıyorum ama yarım saat sonra unuturum. Bazen kendim hakkında bile yeterince şey hatırlamıyorum gibi hissediyorum ama küçükken heyecanlı ve mutluydum en azından bazı dönemlerde bunları hatırlıyorum. Ne oldu nereye gitti o ben hiçbir fikrim yok. Daha yazacak çok şey var ama burada noktalamak istiyorum. Okuyanlara ve bir cevap yazanlara teşekkür ederim.
Mutlu değilim ama mutsuz da değilim?
Cevapla