Neden hayatımı paylaşacağım düzgün biri bulamadım herkes mi piyasaci?

Evet , dost kız da bulamadım sevgilin de olmadı toplumda hayalet idim. suanda tek sorun şu ben yalnızlığın çok üst evresine geçmişim arrik beni yalnızlık değil , sanki artık yaptıklarım bile yokmuş gibime gelmeye başladı. okasar çok yaptıklarını anlatan haykırmak isteyen biriydim ki karşıma hep abazalar çıktı onlara anlattıkça delirdim kıskanç kızlar çikti onlara anlattıkça delirdim.

Şuanda ise sanki yaptığım hobileri birisine anlatmadikca yaptığım şeyler bile hobilerim bile hayalet gibi gelmeye başladı zihnime sanki yoklar. sanki yapmıyorum. zevk alıyorum ama sanki olmayan şeyleri yapıyorum

Hem eksiklik. hissini hem de yaptıklarımı haykirma isteği var ikisi de zaten birisi olsaydı ikisi de kapanirdi çözümü biliyorum ama maalesef yalnızlığa aliscam galiba

Sanırım senin yaşadığın şey artık yalnızlıktan biraz farklı bir noktaya gelmiş. İnsan yaptıklarını paylaşabildiğinde, karşısındaki kişinin verdiği tepkiyle onları daha gerçek hissediyor. Uzun süre bunu yaşayamayınca da sanki yaşadığın şeyler sadece senin zihninde olup bitiyormuş gibi gelmeye başlıyor. Ama dikkat et, yaptığın şeylerin değeri onları birine anlatabilmene bağlı değil. Şu an öyle hissetsen de o hobiler, o emekler ve yaşadıkların gerçek. Sadece uzun süredir bunlara şahitlik edecek birini bulamamışsın. Bence sen yalnızlığa alışmaktan çok, yıllardır eksikliğini hissettiğin şeyi kabullenmeye çalışıyorsun. İkisi aynı şey değil.

Evet sahit olacak biri olmadı lisede bı kız vardı kime hayatımı komple. anlattiysam ya rapor veriyorum sandı ya beğenmedi ya kaçtı görmedi ben yaşamak istiyorum artık birisi desteklesin tasdiklesin düşündüğümü yaşadığımı yaptıklarımjn varlığını her gün uyanınca yaptığım şeylerin rüya olmadığını anlayayim

Bunu istemen çok anlaşılır. İnsan bazen sadece “varım ve yaptıklarım gerçek” diye birinin gözünden görmek ister. Özellikle uzun süre tek başına kalınca bu ihtiyaç daha da büyür. Ama yaşadıkların birilerinin onayına bağlı değil. Birisi görse de görmese de, anlatsa da anlamasa da senin günün, emeğin ve hislerin gerçek. Sadece bunu tek başına taşımak yorucu gelmiş sana. Belki de ihtiyacın olan şey sürekli birinin seni tasdik etmesi değil, seni gerçekten anlayacak birkaç sağlam insan. O olduğunda bu yük biraz hafifler.

Anlaşılmak yetmiyor ama sorun şu yaptiklarimj hissedemiyorum vakti gelince yaparken evet zevk alıyorum ama sonrasında yine hissedemiyorum

İşte hissetmem için birisine ihtiyaç duydum

Kendi kendime gerçekliği algilayamiyorum

Bir şey sormak istiyorum tamam arkadaşların olmadı ailen peki

Ailem var da ilgisizler

Ailem benim hobilerimle ilgilenmiyor

İnternette bu amaçla birileri bulmaya çalıştıkca sapik çıkıyorlar sonradan iki üç gün ilgilenip. onceki hayatımda da çok çektim zaten sapıklardan çok travmam oldu hayat algimi yeni kurdum ama hala mutsuzum sanki hala hissetmiyorum

Kardeşlerin abla abi vs

Abim benle ilgilenmiyor işine gücüne bakıyor

Kuckken tabi destek olduğu kadar oldu beraber müzik din ldik falan

Resimlerimi gösterirdim aileme

Ama bu yetmiyor şu an iletişimimiz yok çünkü herkes kendine bakiyo büyüdük

Evlenmek isteyen bı erkek oldu o zaten gözümü acri gercek hayatta yaşaman lazim diye ama onu da kaçırdım...

Cevabımı beğendiğin için teşekkürler 🙃

Ne demek