Sevgi mi yoksa sadece alışkanlık ve bağımlılık mı yaşadığını nasıl anlarsın?

“Sevgi mi alışkanlık mı?” sorusu insanın kendine sorması en zor sorulardan biri. Çünkü bazen birini hayatından çıkaramıyor olmak, onu gerçekten sevdiğin anlamına gelmiyor. İnsan bazen kişiyi değil, onun hayatındaki yerini özlüyor.

Peki aradaki fark nasıl anlaşılır?

Bence bunun ilk yolu şu:
Karşındaki insan yanında olmadığında onu mu özlüyorsun, yoksa sadece oluşan boşluğu mu?

Çünkü alışkanlıkta insan genelde düzenini kaybetmekten korkar. Sürekli konuşmaya, ilgi görmeye, birine gününü anlatmaya alışır. O kişi gidince hayat sessizleşir ve insan bunu aşk sanabilir. Ama sevgi sadece “eksiklik hissetmek” değildir. Sevgi, o insanın iyi olmasını istemeye devam etmektir. Hatta bazen yanında olmasa bile.

Alışkanlıkta çoğu şey otomatikleşir.
Mesaj atarsın çünkü hep atıyorsundur.
Konuşursun çünkü sessizlik garip gelir.
Yanında kalırsın çünkü onsuz ne yapacağını bilemezsin.

Ama sevgide bilinçli bir seçim vardır.
İnsan karşısındakini tüm kusurlarıyla görüp yine de yanında olmak ister. Çünkü sevgi, mükemmel birini bulmak değil; gerçek hâlini gördüğün biriyle bağ kurabilmektir.

Bir diğer fark da şurada ortaya çıkıyor:
Alışkanlık insana bağımlılık hissi verir, sevgi ise güven hissi.

Eğer bir ilişkide sürekli terk edilme korkusu, aşırı kaygı, onsuz hiçbir şey yapamama hissi varsa bu çoğu zaman sevgiden çok bağımlılığa yaklaşır. Çünkü gerçek sevgide insan kendi kimliğini kaybetmez. Hâlâ kendi hayatı, düşünceleri ve sınırları vardır.

Ayrıca insan bazen kötü hissetmesine rağmen ilişkiyi bırakamıyor. İşte bu da önemli bir işaret.
Çünkü sevgi insanı her zaman mutlu etmeyebilir ama sürekli yıpratmamalıdır. Eğer bir ilişki seni sürekli değersiz, yetersiz veya huzursuz hissettiriyorsa; orada bağ vardır belki ama bu bağ sağlıklı olmayabilir.

Bence sevgiyle alışkanlığı ayırmanın en net yollarından biri de şu soruyu sormak:
“Bu insan hayatımda olmasa onu mutlu görmek ister miydim?”

Eğer cevabın evetse, orada gerçekten sevgi olabilir.
Ama sadece “onsuz yapamam” düşüncesi baskınsa, bu daha çok yalnız kalma korkusuyla ilgili olabilir.

Çünkü alışkanlık insanı aynı yerde tutar.
Sevgi ise insanın hem kendine hem karşısındakine iyi gelmesini ister.

Ve bazen en acı gerçek şu oluyor:
İnsan bir kişiye değil, o kişiyle hissettiği versiyonuna bağlanıyor.
Bu yüzden ayrılık sonrası çoğu kişi “onu mu özledim, yoksa eskiden hissettiğim kişiyi mi?” sorusunun içinde kayboluyor.

Kısacası;
sevgi sahip olmak istemekten çok değer vermektir.
Alışkanlık ise çoğu zaman kaybetmekten korkmaktır.

İnsan aradaki farkı genelde ilişki içindeyken değil, yalnız kaldığında anlamaya başlıyor.