Anneme nasıl sinirlenmeden sınır koyarım, bu psikolojik yükten nasıl çıkarım?

Arkadaşlar çok kısa anlatacağım; 22 yaşındayım, fiziksel olarak nörolojik bir hastalığım var, ilerleyen çok kötü. Erkek kardeşim de aynı, babadan ilgi yok, ne varsa annem hallediyor. Sorun şu, annemin durumundan dolayı mı yoksa karakteri mi böyle bilmiyorum. Tek başıma dışarı çıkmak istiyorum diyorum, senle geleceğim diyor, sen çocuksun, hassassın tarzı konuşuyor. Oysa evin tüm yükünü ve dertlerini, sıkıntılarını ben çekiyorum, dinliyorum. Geçen bana olgun değilsin dedi, cidden çok kırıldım. Arkadaşlarımın yanında beni 10 yaşında çocuk gibi görüyor, bu ne mk. Hayatım kısıtlı, maddi olarak. Evdeki dertleri de bana söylüyor, psikoloğu benim evin içinde. Tuhaf, dışarıda tuhaf, anlam veremiyorum. Herkes derdini söylüyor bana, ben kime anlatıyorum, bıktım.