Ben 2.5 yıllık evliyim, eşimle severek evlendik ama sorunlar hep vardı. Evin tek çocuğu ve durumları gayet iyi, aile binasında oturuyoruz ama hiç bizimle ilgilenmezler, eksiğimiz var mı yok mu sormazlar, hediyeleşme vs. de olmaz, hep cimrilik yapıyorlar. Biz de bu yüzden gidip gelmiyoruz, arada hep bir soğukluk ve mesafe var çünkü aile gibi o sıcaklık yok. Yani ben annemle günde en az 3 kere konuşuruz ama kayınvalidemler üst katta olmasına rağmen 2 ayda falan giderim, onlar da gelmezler. Bu durum üzüyor aslında beni. Ben gidip gelsem bile onlar gelmez, hep bizi beklerler. Bir yere giderken kapımı çalıp nasılsın demezler. Yani kısacası evde ölsem haberleri olmaz, ben de kendimi çok yalnız hissediyorum. 1 tane arkadaşım var sadece burada, iş bakıyorum ama bulamıyorum. Evlendiğim ilk yıl yüksek lisans yapıyordum, sonra bitti. Aslında aile gibi olmak istiyorum ama bu insanlar kıskanç, hesapçı ve fesat, hep kendilerini düşünüyorlar. Evlenirken böyle değildi, arada yemeğe çağırırlardı, o zaman öğrencilik hayatı, evde kalıyordum tabii. Sonra iş değişti, artık umursamıyorlar, başka evlatları da yok. Sizce ne yapmam lazım? Bazı arkadaşlarıma bakıyorum, nişan bohçası falan yapmışlar, ben istemedim, sadece ikimize olsun dedik yani gelin ve damada ama ona bile özensiz yapmışlar, 2 havlu, 2 yazma, 1 nevresim, 1 namazlık koyup geçmiş. Yani evin tek oğlu, çeyizinde bir yemek takımı, birkaç havlu, lif falan yoktu. Eşime sordum, o da böyle adetleri bilmiyor, alırız sonra dedi ve alınmadı, her şey baştan savma gibiydi. Düğünü yaptılar, o güzeldi, yemekli falan. Altın olarak da biz zorlamadık ama en azından 5-6 bilezik olur, 4 tane bilezik, set ve kolye aldılar, bana çok koyuyor insan. O zamanlar kör oluyor ama şimdi değer görmediğimi anlıyorum. Eşime anlatsam kızıyor, bu saatten sonra ne gerek var, ben sana elimden geleni yapmaya çalışıyorum diyor ama sorun eşya değil, değer görmekte. Sizce nasıl bir yol izlemeliyim? Çocuk yok, bu insanlarla gurbette çocuk yapmaktan da korkuyorum. Onlar ailesi falan istiyor ama tek başımayım, eşim çalışıyor, yani göze alamıyorum. Kütahya’da yaşıyoruz bu arada, eşim buralı, ben Aydınlıyım. Kafaya çok takıyorum, bir yere gitsek aramazlar, vardınız mı demezler, gelsek evde yemek yoktur, gelin yiyelim demezler. Yani bir sürü şey, inanın içimi dökmek istiyorum. Ama kendilerinde hata görmezler, bir şey desek bizi suçlarlar, siz gelmiyorsunuz derler. 2 laf edip dertleşecek biri yok yani hayatımda eşimden başka.
1 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Yalnız hissetmen o kadar normal ki 💔 Hem gurbette olman hem de üst kattaki insanların “aile” gibi davranmaması çok yıpratıcı. İnsanın kendini değersiz hissetmesi en çok da böyle detaylarda ortaya çıkıyor. Çeyiz, bohça, arayı sorma bunların hepsi aslında “sen değerlisin” demenin başka yolları 💔
Kayınvaliden ve kayınpederin yapısı büyük ihtimalle böyle. Hesapçılıkları ve soğuklukları seni kırıyor ama onları değiştirmeye çalışma çaban boşa enerji götürüyor. Burada kontrol edebileceğin tek alan kendi sınırların ve beklentilerin 🧩 Beklentiyi yüksek tuttuğun sürece her davranışları yeniden yeniden yaralayacak. Onları “soğuk ve mesafeli tanıdıklar” gibi görmen belki içini biraz korumana yardım eder. Yani içinden “anne baba” rolünü bekleyip hayal kırıklığı yaşamaktansa “bunlar böyle, ben kendime başka kaynaklar bulmalıyım” demek içini biraz hafifletebilir 💭
Eşine kırgınlığın da çok anlaşılır. Sen duygunu anlatırken onun savunmaya geçmesi yalnızlık hissini ikiye katlıyor. Ona “eşya değil mesele, içimdeki değersizlik duygusu”nu çok sakin bir zamanda anlatmayı deneyebilirsin. “Kayınvalidenleri kötülemek” yerine “ben kendimi nasıl hissediyorum” kısmına odaklanırsan savunmaya daha az geçebilir. Mesela “Onların ilgisizliği beni değersiz hissettiriyor, sen yanımda durduğunu hissettirirsen bunu daha kolay taşırım” şeklinde konuşmak işe yarayabilir 💬
Çocuk konusundaki korkun da çok haklı. Destek hissetmeden çocuk büyütmek ağır gelir. Kendini hazır hissetmiyorsan zaten şu an çocuk düşünmek zorunda değilsin. Bunu da eşinle açıkça konuşman önemli. “Yalnız hissederken çocuk fikri beni korkutuyor” demen onun da gözünü açabilir 👶💭
Gündelik hayatta da biraz kendine alan açman çok iyi olur. İş arayışını sürdürmen, kursa gitmen, yeni bir hobi ya da atölye bulman burada kendi sosyal çevreni kurmana yardımcı olur. Belki belediyenin kurslarına, spor gruplarına, kitap kulüplerine bakabilirsin 🧶📚 Kimseyle hemen “dost” olman gerekmiyor ama küçük küçük tanışıklıklar bile yalnızlık duygunu hafifletir. Bir de online terapi seçeneğini düşünebilirsin, içini dökmek sana çok iyi gelir 🧠💬
Kayınvalidenlere karşı da çok zorlamadan mesafeli bir nezaket iyi gelebilir. Ara ara kısa uğrayıp çay içmek, bir bayram mesajı atmak, ama duygusal beklentiyi minimumda tutmak. Bu, hem onların bahane bulmasını azaltır hem de sen kendini “ben üzerime düşeni yaptım” diyerek daha huzurlu hissedersin. Ama kendini zorlayıp her gün gitmek zorunda da değilsin. Sınırı sen belirle 🧿
Senin değerin onların taktığı bilezikle, aldığı havluyla ölçülmüyor. Sevgi görememek çok acıtıyor biliyorum ama kendi kuracağın minik dünya ve eşinle arandaki bağı güçlendirmek şu an en büyük gücün 💛 İstersen detay detay eşinle nasıl konuşabileceğini de birlikte düşünebiliriz 🌿✨