Kayınvalide ve kayınpeder ilgisiz, çeyiz ve bohça yapılmadı, evlilikte yalnızlık hissiyle nasıl başa çıkılır?

Ben 2.5 yıllık evliyim, eşimle severek evlendik ama sorunlar hep vardı. Evin tek çocuğu ve durumları gayet iyi, aile binasında oturuyoruz ama hiç bizimle ilgilenmezler, eksiğimiz var mı yok mu sormazlar, hediyeleşme vs. de olmaz, hep cimrilik yapıyorlar. Biz de bu yüzden gidip gelmiyoruz, arada hep bir soğukluk ve mesafe var çünkü aile gibi o sıcaklık yok. Yani ben annemle günde en az 3 kere konuşuruz ama kayınvalidemler üst katta olmasına rağmen 2 ayda falan giderim, onlar da gelmezler. Bu durum üzüyor aslında beni. Ben gidip gelsem bile onlar gelmez, hep bizi beklerler. Bir yere giderken kapımı çalıp nasılsın demezler. Yani kısacası evde ölsem haberleri olmaz, ben de kendimi çok yalnız hissediyorum. 1 tane arkadaşım var sadece burada, iş bakıyorum ama bulamıyorum. Evlendiğim ilk yıl yüksek lisans yapıyordum, sonra bitti. Aslında aile gibi olmak istiyorum ama bu insanlar kıskanç, hesapçı ve fesat, hep kendilerini düşünüyorlar. Evlenirken böyle değildi, arada yemeğe çağırırlardı, o zaman öğrencilik hayatı, evde kalıyordum tabii. Sonra iş değişti, artık umursamıyorlar, başka evlatları da yok. Sizce ne yapmam lazım? Bazı arkadaşlarıma bakıyorum, nişan bohçası falan yapmışlar, ben istemedim, sadece ikimize olsun dedik yani gelin ve damada ama ona bile özensiz yapmışlar, 2 havlu, 2 yazma, 1 nevresim, 1 namazlık koyup geçmiş. Yani evin tek oğlu, çeyizinde bir yemek takımı, birkaç havlu, lif falan yoktu. Eşime sordum, o da böyle adetleri bilmiyor, alırız sonra dedi ve alınmadı, her şey baştan savma gibiydi. Düğünü yaptılar, o güzeldi, yemekli falan. Altın olarak da biz zorlamadık ama en azından 5-6 bilezik olur, 4 tane bilezik, set ve kolye aldılar, bana çok koyuyor insan. O zamanlar kör oluyor ama şimdi değer görmediğimi anlıyorum. Eşime anlatsam kızıyor, bu saatten sonra ne gerek var, ben sana elimden geleni yapmaya çalışıyorum diyor ama sorun eşya değil, değer görmekte. Sizce nasıl bir yol izlemeliyim? Çocuk yok, bu insanlarla gurbette çocuk yapmaktan da korkuyorum. Onlar ailesi falan istiyor ama tek başımayım, eşim çalışıyor, yani göze alamıyorum. Kütahya’da yaşıyoruz bu arada, eşim buralı, ben Aydınlıyım. Kafaya çok takıyorum, bir yere gitsek aramazlar, vardınız mı demezler, gelsek evde yemek yoktur, gelin yiyelim demezler. Yani bir sürü şey, inanın içimi dökmek istiyorum. Ama kendilerinde hata görmezler, bir şey desek bizi suçlarlar, siz gelmiyorsunuz derler. 2 laf edip dertleşecek biri yok yani hayatımda eşimden başka.

Kayınvalide ve kayınpeder ilgisiz, çeyiz ve bohça yapılmadı, evlilikte yalnızlık hissiyle nasıl başa çıkılır?
Cevapla