Kalabalık içinde yalnız hissetmek normal mi, iyi niyetli gerçek dost bulmak neden bu kadar zor?

Bugün okulda konuşup gülen yakın arkadaşları, birbirini destekleyen arkadaşları gördüm. Çok ağlayasım geldi tuvalete gittim ağladım. Ben çok seçiciyim ve karşımdaki insan iyi niyetli gibi özellikleri taşımadıkça arkadaşlık kuramıyorum, böyle insan çok olmadığı için de az arkadaşım var. Kendimi çok yalnız hissediyorum ben de etrafımın dostlaaaaarla dolu olmasını istiyorum ve buna ihtiyacım var. Şu anda buna sahip değilim ve bu durumu üzüntü dolu bir taş gibi sırtımda taşıyormuşum gibi hissediyorum. Ama olmuyor, olmayacak da. Çünkü iyi niyetli insanlar yok tabii istisnalar kaideyi bozmuyor. Bu yüzden bulmam çok zor. Ama üzgünüm, eksikliğini hissediyorum, etrafım iyi niyetli dostlarla dolu olmadığı için acı çekiyorum. Sizce neden böyle hissediyorum. Üzülmek istemiyorum hiç elde edemeyeceğim bir şeyle az insanla da mutlu olabilmeliyim ama içimdeki ihtiyaç... acı çektiriyor. Sizce neden böyle hissediyorum. Ve iyi niyetli gerçek dost bulmak neden bu kadar zor?