Soyutladım kendimi bende özgüven yok hiç bir şeyde benden bulaşıkçı tuvaletçi bile olmaz.
1 ay
Soyutladım kendimi bende özgüven yok hiç bir şeyde benden bulaşıkçı tuvaletçi bile olmaz.
14 yıl çok uzun bir süre, bu süre boyunca bu duygularla tek başına savaşman takdire şayan. Ama artık yalnız başına yetmeyeceğini kabullenme vakti. “Benden işe yaramaz” düşüncesi depresyonun söylediği bir yalan, sen değilsin. Evden çıkamamak ve kendini sevmemek tedaviyle düzelebilecek şeyler. Bir psikiyatriste görün, ilaç ve terapi kombinasyonu hayatını değiştirebilir. Şu anki sen bu duruma inanmıyor olabilir ama değişim mümkün. O “bulaşıkçı bile olmaz” hissi geçecek Arayan birini bul.
Kendine ceza vermeyi bırakmalısın. Çık sahilde yürüyüş yap ve yalnız olmadığını farket. Her kes hayata tutunma çabasında boş versen de hayata tutunsan d ayaşayacaksın. Bari daha kaliteli geçir hayatını
Söylemesi kolay. ben sosyallik sevmiyorum özgüvenim yok kendimi beğenmiyorum zorla sevemem ya. benden bulaşıkçı tuvaletçi olmaz
İşte bu yüzeen çık dolaş hava al diyorum. Lan konuşmayı bile bilmeyen okuma yazması olmayanı bile bir şey yapıyorlar bir konuma geliyor. Şurda iki cümleyi rahatlıkla zekice bir araya getirebiliyorsun ve bulaşıkçı olmaz diyorsun. Ama bilmediğin şey çok ucıza işçi çalıltırmak için avını bekleyen çok işyeri var. Yani bulaşıkçı da olursun garson da temizlikçi de ya da daha önemli pozisyonlarda da. Yakışıklı olmak zorunda değilsin ki. Özgüvenin olması da şart değil
İstesemde çıkamam yol iz bilmiyorum herşeye yabancıyım gidecek yerim yok. Benim hiç bir hayalim amacım yok ki hiç bir şeyden
Pekala çıkabilirsin. Ben bunu çırakken öğrenmiştim. Eğer geri dönmek istiyorsan gittiğin yolda arkana ve çevrene bakacakson sokak ismi apartman ismi bina numarası nerden geçtin nereye döndün. Geri dönüş yolunu kafanda haritalandıracaksın. Güvenmiyorsan bir arka sokaktan dönersin sonra iki sokak yaparaın ve tecrübe edinirsin. Bu daha sonra cadde ve mahalle dolaşmayşa devam eder sonra başka semte gitme
Tek derdim dışarı çıkmak olsun ne yapayım yani
burada amaç kendine bir hedef çizmek. Küçük orta ve büyük ölçekli hedefler. Küçük hedefler günlük mesela markete gidip kendime gofter alayım gibi. Bu gün diğer marketten alışveriş yapayım giderken yolumu değiştirip üat yolda gideyim gibi. Orta ölçekli hedefler çevreye selam verip nasılsınız diye sormak market personeli olabilir veya çöp toplayan birine selam vermek gibi. İleri ölçekki hedefte bir iş görüşmesi yapmak. Ya da vizyonuna göre orta çlçekki hedef iş görüşmesi olabilir işe girmek zorunda değilsin sadece şartlarını kriterşerini öğrenirsin düşünücem diyip ayrılırsın.
Bana dünyayı versende heyecan uyandırmadı ki
14 Yıldır bilgisayar başında internet başında kola mastürbasyon internet bağımlısı bir obezim midem doymuyor kendimi sevmiyorum soyutladım ölsem sorumluluk alamam... Benim için Araba sürmek evlenmek yabancı ülke görmek Atatürkün geri gelme ihtimali aynı.
Zevk alıyorum hem zevk alıyorum hem böyle yaşamayı seviyorum hemde sevmiyorum ikisinin ortasında kararsızlıktan 14 yıl geçti. ben istesemde özgüvenli olamam
Ben kendimi tanıyorum
Kendini bu kadar sert yargılaman çok can acıtıcı 😔 14 yıl boyunca tek başına bu yükü taşımaya çalışmışsın bu bile ne kadar güçlü olduğunun kanıtı 💪🏼 Evden çıkamamak ve kendini sevmemek depresyonun çok doğal belirtileri suç sende değil. Küçücük adımlarla başlayabilirsin bir psikiyatrist ve terapist desteği sana çok iyi gelir 🌿❤️
Cevap
1Cevap
Ben de evde yatıp uyusam intihar ederim sen çok bile dayanmışsın kalk bi baltaya sap ol
Bilgisayar var 14 yıl geçti yoksa duramam tabi
Yazık ya halbuki ömür dediğin ne ki
Ne yapayım konforumda konforum
Henry cavendish i bir araştır o da aşırı sosyalfobik bir dehadır
Bugün Öğrendim (BÖ): Hidrojenin keşfiyle tanınan Henry Cavendish, "son derece utangaç bir adamdı". Kadın hizmetçileriyle sadece notlarla iletişim kurardı. Bir rivayete göre, Cavendish, kahyasıyla karşılaşmamak için evine ayrı bir arka merdiven yaptırmıştı.
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?