Genç yaşta hem annesini hem babasını kaybeden var mı, bu acıyla nasıl başa çıkıyorsunuz?

Öncelikle başınız sağ olsun ailemden birini kaybetmedim ama kendi canım gibi gördüğüm birinin vefatı yakın zamanda gerçekleşti. Yas tutmuş birisi olarak size kendi deneyimlerimden ve nasıl bu durumu belki aşabileceğinizden biraz bahsetmek isterim, umarım yardımcı olur.

Ben yas tuttuğum dönemde yas psikolojisi hakkında makaleler okudum ama psikolojinin bu durum hakkında kesin yapabileceği bir şey yok o yüzden kesinlikle şu iyi gelir diyemiyorum.

Benim en büyük hatalarımdan birisi yası ilk yaşamaya başladığım dönemlerde bunu içime atıp görmezden gelmemdi durumu ve ölümü bir türlü kabullenememdi. Bu yüzden lütfen acınızı saklamayın ve yaşayabildiğiniz kadar o acıyı yaşayın.

Diğer bir konu ise bir canlı olmanın fıtratını kabullenmemiz gerekiyor. Çiçek yeşerir ve solar, hayvan doğar, nefes alır ve nefesi durur. Bu şekilde düşündüğümüzde tıpkı bizlerin de kaybettiklerimiz gibi bir gün öleceğini kabullenmemiz lazım. Ben bir süre ölüm fikrini kabullenemeyip çok fazla sitem ettiğimi hatırlıyorum sanki kendim ölmeyecekmişim gibi.

Bundan sonrası ise tamamen inancınıza kalmış. Ben Müslüman olduğum için şu an ahiret inancım var ve bir gün orada kavuşacağımızı düşünüyorum. Siz paralel evren diyin, reenkarne diyin artık ne isim verirseniz verin; farklı bir inanca sahip olsanız bile ruhlarımızın, benliğimizin bir şekilde tekrardan kavuşacağı ile kendimi avutuyorum. Belki doğrudur, belki değildir ama bu avuntu sayesinde bugüne tutunabiliyorum.

Tekrardan başınız sağ olsun. Toprak sevdiklerinizi incitmesin ve inşallah mekanları cennet olsun. İnşallah siz de bu acıyı içinizde yumuşatabilirsiniz, kendinize çok dikkat edin. Umarım biraz olsun yardımcı olabilmişimdir.