Geri dönsem mi?

Görücü usulü nişanlandım. Başta konuştuğumuz şeyler vardı ama nişandan sonra iletişimimiz sürekli yarım kaldı. Konuşmamız gereken konuları erteledi, ben ciddileştirmek isteyince çekindi. Ben de biraz çevrenin etkisiyle üstüne gittim, bu da aramızdaki dengeyi daha da bozdu.

Ayrıca baştan beri uzak mesafedeydik ve ikimiz de yoğun insanlardık. Bu da süreci zaten zorlaştırıyordu. Buna rağmen kafa dengiydik, o yüzden “bununla evlenebilirim” diye düşünmüştüm.

Tarih belirleyip görüşüp nikah sürecini netleştirecektik, ama yine konuşamadık. İptal etti, kağıt üzeri yaparız deyip. Sürekli “sonra konuşuruz” deyip geçiştirildiğimi düşünüyordum ama tabii ben de okuyor, çalışıyordum, zor zaman buluyorduk ve bu evlenince de böyle olacaktı. Bu süreç hem uzadı hem de dinen de doğru gelmemeye başladı.

Bana göre en büyük sorun güven. Çünkü önemli konularda net olmadı, erteledi, bazen hiç cevap vermedi. Daha önce de “böyle olursa biter” demiştim, yine aynı şeyler oldu. Ben hep konuşmaya çalışan taraf oldum. Başkasıyla kızlarla falan olayı olacak biri değil, sadece sorumluluk açısından diyorum.

Bana yapılan bazı şeyleri biliyordu ama sessiz kaldı. O yapmamış olsa bile susması benim için problem oldu. Bu süreçte kendimi yalnız hissettim.

Ben de sosyal çevresi geniş bir insanım ama sürekli arkadaşımdayım, annemler geldi falan deyip önemli yerlerde yalnız bırakıyordu. Önemsiz şeylerde tepki varken, ciddi konularda geri durması kafamı karıştırdı.

Pozitif yanları da vardı. Başta bana güven veriyordu. “Hayır” dediğimde saygı gösterirdi, sınır aşmazdı. Genel olarak kötü niyetli biri değildi. Aileme karşı çekingen davranıyordu, belki saygısından. Ama zamanla bu çekingenlik sorumluluk almamasına ve ertelemesine dönüştü.

Şimdi aylar sonra tekrar konuşmak istiyor ama ben artık eskisi gibi güvenemiyorum. Çünkü ben zamanında çözmek istedim, o yoktu. Şimdi istemesi benim için aynı şeyi ifade etmiyor. İşler ciddiye binince aniden ilgi gösteriyor, kaybetmekten korkuyor mu yoksa yalnız kalmaktan mı sizce?

Ama herkes bana o çok iyi biri, sen çok mutluydun, neden böyle oldu diyor. Biliyorum, insanların kötü etkisi de oldu, o iyi biri falan ama ilgisizdi gerçekten ve güvenmiyordu bana. Aileler çok üstüme geliyor, çok iyi birini kaybettik, pişman olursun deyip.

Sizce burada ben mi fazla büyütüyorum, yoksa gerçekten güveni zedeleyen bir durum mu var?