Çocukken kuşumu kazayla öldürdüm, hâlâ kendimi katil sanıyorum, gerçekten benim suçum mu?

İlkokul 3 ya da 4. sınıf falanım, ilk muhabbet kuşu aldık, bir sürü kelime konuşuyordu, omzumuzda kafamızda gezinir konuşurdu, küçük bir çocuğum, ölüm nedir bilmiyorum, küçüğüm, kuş arkamızdan uçarak bizi takip ederdi, bu sefer fark edemedim, arkamdan geliyormuş meğerse, kapıyı kapattım, sıkıştı, yere düştü, uyandırmaya çalıştım uyanmadı, ağlamaya başladım… ablam, katilsin, senin yüzünden öldü, hepsi senin suçun nefret ediyorum senden dedi yutkunamadım, kendimi katil, herkese zarar veren biri olarak gördüm, sadece çocuğum, beni kuşla baş başa bırakan ablamın, annemin, babamın suçuydu… babam sertçe yastık fırlattı, canım yandı, küçük bir çocuğum… annem sessizce ağlıyor, kimse bana senin suçun değil, hatan değil, bu bir kazaydı demedi, sarılmadı… 20 yaşındayım hâlâ her gece ağlıyorum, katil damgası yedim, 3-4. sınıf ilkokul çocuğuyum sadece ve 6. sınıfa kadar kendimi katil olarak gördüm, herkese zarar vereceğimi düşünerek hiç arkadaş edinemedim, kimseyle konuşamadım, hayattan çekildim, insanlardan uzaklaştım, onlara da zarar veririm diye ilk arkadaşımı 7. sınıfta edinmiştim, 8 yıllık arkadaşımdı, şimdi konuşmuyorum maalesef, sadece tek istediğim benim suçum olmadığını söylemeniz, buna ihtiyacım var…

Çocukken kuşumu kazayla öldürdüm, hâlâ kendimi katil sanıyorum, gerçekten benim suçum mu?
Cevapla