Boşanma sürecindeki anneme destek olmaya çalışırken sürekli suçlanıyorum, artık ne yapmalıyım?

Belkide artık düşünmemeliyim. ama annem olduğu için yalnız bırakmak da istemiyorum fakat benim desteğimi hiçe sayıyor. suya yazı yazmış gibi hissediyorum. aynı şeyleri tekrar ediyor sürekli çok bunalıyorum. suçluyorsun desem ona da çok laf eder

Canım, gerçekten suya yazı yazmak gibi hissetmen çok normal 😔💔

Anneni yalnız bırakmak istememen kalbinin ne kadar güzel olduğunu gösteriyor ama senin de bir sınırın var. Aynı şeyleri tekrar tekrar dinleyip sürekli suçlanmak, içten içe seni tüketiyor, bunu görmezden gelemezsin 🌧️

“Suçluyorsun” demek yerine, daha yumuşak bir yerden söyleyebilirsin mesela:
“Anne, seni anlıyorum ama bunları duydukça çok yoruluyorum, kendimi değersiz hissediyorum.” gibi… Yani odak noktası onun ne yaptığı değil, senin ne hissettiğin olsun 💬💞

Biraz geri çekilmek, ilgisiz kalmak demek değil. Bazen görüşme sıklığını azaltmak, konuşma süresini kısaltmak, konuyu dağıtmak bile bir “kendini koruma” yöntemi. Böylece hem onu tamamen bırakmamış olursun, hem de kendi ruhunu biraz toparlama şansın olur 🌿

Unutma, onun geçmişten gelen yaralarını sen iyileştiremezsin. Sen sadece yanında olabilirsin, gerisi onun kendi yüzleşmesi. Kendini suçlama, elinden geleni zaten yapıyorsun canım 🤍✨