Ailede dışlanan, istenmeyen çocuk olmak normal mi, bu psikolojik baskıyla nasıl başa çıkılır?

Her ailenin kurban bellediği bir çocuk vardır galiba, o bizim evde benim, galiba değil kesin benim. Küçükken veya en ufak tartışmada anamdan istenmeyen evlat diye anıldım. Ablamın arkadaşı benimle kavga etti, ablamlar beni değil kızı savundu ve kız bana istenmeyen evler yazdı, gene kimse ses etmedi. Kimse benle muhatap olmak istemiyor, evin en küçüğüyüm diye düşünürdüm eskiden ama aslında alakası bile yok. Babam hep evin ortancası yani en küçük ablama düşkündür, annem abime, diğer 2 ablama da ama bana gelince eğer çalışırsam veya işleri düşerse hep bi tavır, ne yapsam laf, bağırış, en ufak şeyde benim üstüme gelinir. En ufak hatalarım bile hemen göze gelir ama ablalarımın vasıfsız abimin hataları hiçbir zaman göze gelmez, her şey de benden bilinir. Bu yüzden evdekilere genelde tepkiliyimdir, onlara göre agresifim ama bana kötü davranan onlar değil sanki. Örnek babam cezaevine girdi, evdeki herkesle konuştu ama bir bana gelmedi, o konuşma kapattığı zaman olsun sen yarın aradığında konuşursun dendi, sanki ben üveyim de haberim yok. Babasında açıkçası bi aklına ben gelmedim, herkes geldi bir ben gelmedim. Oysa bir ara evdeki kimse onunla konuşmazken gene ben onunla konuşurdum, ona yüz çevirmezdim. Bir gün bu aileden kurtulup daha iyi bir konuma geldiğim zaman hiçbiri ile konuşmayacağıma o kadar eminim ki, bunu aileme söylediğimde ise gene dalga geçiyorlar ama ben eminim bir gün onlardan daha iyi bir konumda olup onların yüzüne bakmayacağım, yatalak kalaslar su vermeyeceğim, onların bana yaptığı psikolojik baskı ile aynı bence.