31 yaşında hiçbir şeye sahip olmamış olmak boş yaşamış olmak mıdır?

31 yaşındayım lisans mezunuyum. Öğretmenim. Bekarım. Hiç borcum yok ama hiç mal varlığım da yok. Evim arabam yok. Düzenli işim yok. Mesleğimi hiç yapamadım. Özel sektörde referansımın olmaması ve tecrübesizim diye işim olmadı. Öğretmenlik dışında markette çalıştım birkaç ay çalışabildim. Birinden ben istifa ettim diğerinde de iş akdimin süresi bitti işsiz kaldım. Çağrı merkezine girdim. Girdiğim yer sürekli çalışanları birkaç ay çalıştırıp sonra işten atıyormuş. Zaten ben de birkaç günken kendim bıraktım çalışılmaz burada deyip. Halk eğitim kursuna gittim ön muhasebe sertifikası aldım onda da tecrübesizlikten ve referanssızlıktan işe giremedim. Evlenmedim çocuk yapmadım. Evlenmek konusunda da emin değilim geçinemezsem boşanmak zorunda kalır mıyım? Boşanırsam hele bir de çocuk olursa çok zorlanırım diyorum. Çocuk olmasa bile boşanıp da tekrar baba evine dönmek istemiyorum. Hoş evlenmek istiyor muyum o bile net değil. Çünkü kimseyi sevmiyorum. Sevemiyorum ısınamıyorum. Bütün erkeklere elin herifi gözüyle bakıyorum. İstediğim şey ayrı bir eve çıkıp bir araba alıp düzenli işimin olması. Kendi başıma yaşamak ve arada sırada birkaç arkadaş bulursam kendim gibi birlikte gezmek veya arabama atlayıp tek başıma gezmek. Bu genç yaşımda günlerim evde geçiyor. İnsan çalışmadan yorulur mu ben yoruluyorum yılgın hissediyorum. Bir taraftan tekrar üniversite mi okusam diye geçiyor bir taraftan güvenlik sertifikası mı alsam diyorum. Yurtdışına çıkmayı çok istedim ama adam gibi yabancı dilim yok cebimde param yok. Orada kalacak yerim yok işim yok. Ama yine de pasaport çıkarttım. Çalışsam it gibi köpek gibi kullanılıyorum asgari ücret veriyorlar hiçbir işime yaramıyor. Kitap okumak gezmek uyumak film izlemek bile hayal oluyor. Çalışmasam birkaç hafta sonra işsizlik psikolojisi mahvediyor. Uyuyamıyorum. Uykusuzluk var beynimde sürekli düşünceler oluyor uyurken bile.