İçinizde "ukde" kalan bir şeyler var mı?

Bir kabulleniş haliyim şu sıralar. Içimde kalmış bütün yaşanmamışlıklarımla, hakkımın yendiği bütün anılarımla vedalaşıyorum. Hepsi yük ve emin ol, zamanı geri alıp o ana gitsek (zorladım bunu bir kere), o istediğimiz şeyin neden olmaması gerektiğini daha acı bir şekilde öğreneceğiz.

çocukken arkadaşlarımın babaları çok ilgiliydi beraber aktivite yaparlardı hatta karşı komşumuz ayseler vardı her hafta sonu annesi babası kardeşi ile bir tane aile filmi secerler ailecek film izlerdi ödevlerine yardım ederdi babası ya da birlikte dışarıda vakit gecirirlerdi ben babamla böyle dolu dolu bir anım olduğunu hatırlamıyorum işten gelir televizyon izler her zamanda kendi istedigini açardı asla bizim izledigimiz bir şey acmazdi (hala öyle) sonra da uyurdu ödevlerime hep annem yardım ederdi hep annemle dışarı çıkardık annem beni parka götürürdü (sadece her ay 2 kez akşam yemeği için dışarı çıkardık birlikte lokantaya falan gider yemek yer gelirdik ya da yazın 1/2 kez pikniğe giderdik o kadar) şimdi 24 yaşındayım şuanda bu durum küçükken olduğu gibi beni uzmese de içinde hep bu baba ilgisi ukte kalmistir bir gün odama gelip kizim nasılsın iyimisin diye halimi sormamistir hatta şu an babama sorsanız yaşımı bilmez hangi bölümde okuyorum bilmez sadece maddi olarak var hepsi bu

Var. Keşke şu an olduğum gibi olgun düşünceli ve ne istediğini bilen biri olsaydimda hayatima kendim şekil verseydim.16/17 ime geri dönmek isterdim. Kilit noktam o yaşlar.

Geriye dönüp bir şeyleri değiştirmek yerine, o günkü 'keşke'leri bugünkü kararlarımda rehber olarak kullanmayı seçiyorum. Yaşanan her şey bir tecrübe.

Her insanda olduğu gibi bende de var ama gerçekleştirmek için geç değil..

Daha çok kitap okumak
Ünvyi daha çok çalışarak okumak
Yabancı dil öğrenmek

Yok her şey olması gerektiği gibi oldu benim tercihlerim doğrultusunda