Biraz içimi dökmek istedim. Söylediklerime katılıyor musunuz?

Bazı insanların hayatlarına bakıyorum. Her şey önüne serilmiş, zorluk çekmemiş, hazıra konmuş ama yine de nankörlük diz boyu. Anasının babasının ya da kocasının parasıyla geçinen, evde ya kaotik Türk dizileri izleyerek ya da TikTok'ta yayınlar açarak hayat yaşayan insanlar var. Bunların hayatına baktığımda bir kere hiç saygı duymuyorum. Bir kitap açıp okumazlar, bir hobileri, kendini geliştirdiği bir meslekleri yoktur. Afedersiniz ama anca bir yerlerini büyütürler. Kadını erkeği ayırmıyorum her ikisi de olabilir.
Yine bazı kadınlara bakıyorum “70k altı kazanan erkekle evlenmem.” diye yorum yapıyor bir kadın. “ Asgari ücretle çalışan erkekle evlenmem.” diyor. Madem öyle kendiniz çalışın ama yok onlar evde habire yesin bir yerlerini büyütsün anca alışveriş anca tüketim çılgınlığı. Aman bir şey üretme ortaya koyma. Ne bir sanat bilirler entelektüel kapasitesi düşük bir de bu halleriyle gelir sana olmayan tecrübeleriyle akıl verirler.

Çok kızıyorum, evet ama hayat çok adaletsiz. Ben 16 yaşında çalışmaya başladım. Çok zorluklar gördüm kendi hayatımı kız halimle kazanabilmek için. İşten eve dönerken otobüs bekliyordum kışın ayaklarımın tabanı, parmak uçlarım soğuktan uyuşuyordu. Her gün her kış 1 saat otobüs bekliyordum. Sen bu kadar zor bir hayatta tutunmaya çalışırken yemek yerken bile sevinen biriyken karnım doyuyor diye çünkü bazen o bile olmuyordu. Bu kadar zorluk içinde bu sığ, vizyonsuz insanlarla aynı hayatı paylaşmak ve bir de onlardan züğürt tesellisi duymak sinir bozucu.
Umarım derdimi anlatabilmişimdir.

Biraz içimi dökmek istedim. Söylediklerime katılıyor musunuz?
Cevapla