Sadece içimi dökeceğim, belki sizde kendinizi açmak istersiniz?

Lisedeyken sınıf öğretmenim evladını kaybetmenin çok acı bir şey olduğundan vazgeçmişti. Unutlulmazmış. Ama ebeveyn kaybetmek o kadar zor değişmiş çocuk için. Acıtsa bile unutuluyormuş demişti. O an da onunla aynı fikirde değildim. Zaman gittikçe daha da batıyor. İnsan zamanla alışır diyorlar bence alışmıyor. İçine bir yere atıp unutmaya çalışıyor ama sınavdan iyi bir puan aldığında o kişi yanında olup onu tebrik etmediğine, hayatı için en önemli sınava girdiğinde ona cesaret veremediğinde, en mutlu gününde, düğününden, o kişinin elini öpemediğinde, yanlış bir şey yaptığında o kişi tarafından azarlanmadığında farkediyor yokluğunuzu
Sesini unutmaya başlamak acıtıyor. Gülüşünü unutmak. 12 yıl oldu, içimdeki acı asla azalmadı. Katlanmayı öğrensin sadece. Ama hala acıtıyor, dolabındaki yarım kalmış kitaplar, tamamlanmamış resimler, açık kalmış sekmeler.