Size biraz içimi dökebilir miyim?

bu yazdıklarım sadece duygularımın taşmasıyla olmuştur okumak zorunda değilsin ya da yorum yazmak sadece rahatlamak umuduyla bunları yazıyorum.

... nasıl duygularımı ifade edebileceğimi bulamadım bu yüzden cümlelerim belki karmaşık olabilir üzgünüm

bir insan çocuklarına sizi artık terk etmek istiyorum der mi her Allah'ın günü küçük bir şey olsa bile niye hep böyle söylüyor annem gerçekten kale almak istemiyorum ama bu bana çok geliyor ya da işin olsaydı şimdi kurtulmuştuk buradan lafları artık bana çok ağır geliyor sanki ben diyorum beni işe almayın daha geçen sene üniversiteden mezun oldum zaten ona da ne kadar mezun oldum denirse ben sadece ben sadece ailesini çok seven bir evladım ama bazen annesinin kuklası gibi hissediyorum her istediğini yaptım ama okuldan eve dedi yaptım üniversitede zamanında bitirdim yıl uzatmadım ya benim ilkokul lise arkadaşlarım bile tarih oldu ya lisede çoğunluğunuzun yaramazlıkları eğlenceleri olur ya benim galiba lisede tek ekstra yaptığım şey spora katılmaktı biraz daha sosyalleşmek için şu an bunları yazarken fark ettim aslında ben sosyallikten aciz kendisini mutlu görmeye çalışan aptal bir kızım bu dünyaya gelmeyi ben istemedim niye ebeveynler çocuklarını bir yatırım aracı olarak görüyor ben sadece ruhu hala çocuk kalmak için çırpınan bir kız çocuğuyum ruhumu o kadar sakladım ki bu günde o sözleri duyunca çırpınmaya başladı aralıktan sızdı ve o küçük yaraların aslında büyük bir yarayı oluşturduğunu anladım ben gerçekten annemi çok seviyorum o da beni yani mutlu olduğu zamanlar sanırım ben herkesin mutlu olduğu bir doğmak isterdim bazen bir fazlalık gibi hissediyorum öyle ki keşke huzurla gözlerimi yumsam dediğim zamanlar bile oluyor ama o huzurlu sessizlikten bile korkuyorum...

eğer buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim beni dinlediğiniz için birazda olsa bu rahatlamaya ihtiyacım vardı sanırım çırpınan ruhumu yerine kilitleme zamanı geldi.