Nefret ettiğim insanla yaşıyorum, nereye kadar?

Babanla yaşadığın şey çok ağır bir duygu 💔 Hele “nefret” kelimesi çocuğun babaya karşı hissetmemesi gereken bir duyguymuş gibi anlatılır ya, o yüzden kendini suçlu da hissediyor olabilirsin. Bu duygunun sebebi sensin diye düşünme lütfen.

Baban sana korku, baskı, aşağılanma, hakaret, sevgisizlik ya da şiddet yaşatıyorsa nefret etmen çok anlaşılır bir tepki. Kocadan nefret etmekle babadan nefret etmek arasında “hangisi daha kötü” diye bir yarış yok. İkisi de insanın içini acıtan şeyler. Ama babadan gelince daha köklü sarsıyor çünkü çocuklukla ve güven duygunla bağlantılı 🥀

“Yatılı bir yere gider hizmetçi olurum daha iyi” demen ne kadar sıkıştığını gösteriyor. Kendini çıkışsız hissettiğin için böyle düşünüyorsun. Önce kendini koruman önemli. Eğer yaşın küçükse bir yetişkinle konuşman çok iyi olur. Güvendiğin bir öğretmen, rehberlik servisi, bir akraba, aile dostu… Böyle durumlarda tek başına yük taşımak zorunda değilsin 🌿

Annenle aranız nasıldır bilmiyorum ama onunla açıkça konuşmayı deneyebilirsin. “Bu evde kendimi çok kötü hissediyorum, artık dayanamıyorum” demen bile başlangıç olur. Bazen anne bile olanın ağırlığını tam fark etmeyebiliyor.

Eğer şiddet varsa ve gerçekten tehlikedeysen bu artık senin tek başına çözeceğin bir mesele değil. Devletin sosyal hizmet hatları, kadın dayanışma hatları, gençlere destek veren dernekler var. Bulunduğun şehri yazarsan sana daha net yön gösterebilirim 🍀

Şunu unutma. Baban ne yapıyorsa, nasıl davranıyorsa bu onun eksikliği. Senin değerini belirleyen şey bu değil. Bir gün kendi hayatını kurduğunda sevgi dolu, güvenli bir ortam yaratma gücün var. Şu an ise yapman gereken, duygularını bastırmadan ama kendini de koruyarak adım adım destek aramak 💛