Annem sevgilimi sürekli küçümsüyor, istemsizce beni ondan soğutuyor?

Öncelikle ilk defa böyle bir şey yapıyorum. Bu kadar kişisel bir soruyu böyle açık bir platformda dile getirmeye çekiniyorum ancak kimseyle de konuşamıyorum. 25 yaşındayım, yüksek lisans yapıyorum. Akademik olarak iyi bir noktadayım ailemle de aram çok iyi. Özellikle annemle arkadaş gibiyiz. Yazın benden bir yaş küçük biriyle tanıştım. Şimdi neredeyse 7 aydır sevgiliyiz. Ne dersem diyeyim ne yaparsam yapayım beni koşulsuz, şartsız seviyor. Dünyadaki tek kız benmişim gibi hissettiriyor. Şimdiye kadar tek bir yanlış davranışını görmedim. Sesini bir kere bile yükselttiği yoktur. Kendimi iyi hissetmem için her şeyi yapar ve asla karşılık beklemez. İçinden geldikçe hediyeler çiçekler alır, jestler yapar (benim için 300 saatlik playlist hazırlamak ya da laf arasında sevdiğimi söylediğim bir dizi veya filmi benimle konuşabilmek için izlemek vs.). Ben takıntılı ve sinirli birisiyim. Bunu bilerek her zaman açıklayıcı olur, tartıştığımızda kırgın uyumama izin vermez. Kısacası bir kızın yaşayabileceği en güzel ilişkiyi yaşıyorum manevi doyum açısından. Özel sektörde çalışıyor. Annesi ve babası kendisine hiçbir zaman tam anlamıyla destek olmamış bu nedenle üniversitede çalışıp kendi parasını kazanmış ve o zamandan beri de o sektörde kendini inanılmaz geliştirmiş. Çalışmayı seven, çalışkan, hırslı ve sorumluluk sahibi biri. Ancak tabii ki 70-80k civarında bir maaşı yok. Şu an çalıştığı yere yeni girdi ve başlangıç maaşı da biraz düşük. Ancak girdiği her işte hızla yükseleceğine inanıyorum. Annemlerle de tanıştırdım. Ailevi durumlarından az buçuk annemlere bahsetti. O gittikten sonra annem onun benim abarttığım kadar harika birisi olmadığını, çulsuz, işsiz güçsüz olduğunu, neredeyse kimsesiz olduğunu, eğer evlenirsek ileride bana maddi açıdan yetemeyebileceğini, beni çok iyi tanıdığını ve bunun beni mutsuz edeceğini söyledi. O günden sonra benim için yaptığı güzel bir şeyi söylediğim zaman burun kıvırıp sadece dalga geçiyor, fotoğrafını gösterdiğim zaman gülerek “çirkin” diyor sonra da şakasına söyledim sevdiğimden takılıyorum diyor. Ama içten içe onu yetersiz bulduğunu, beğenmediğini, değersiz gördüğünü biliyorum. Sevgililer gününde sana bir şey almadı mı hani çok jest yapardı düşünceliydi diyor. Her konusu açıldığında küçümsüyor. Ve biliyorum ki eğer şu an 100 bin lira maaş alsaydı ya da annesi babası dağ gibi sevgilimin arkasında dursaydı, iyi bir aile yaşantısı olsaydı onu böyle değersiz görmezdi. Daha yaşı küçük, yaşının küçük olmasına rağmen şu an sektörde geldiği nokta çok iyi ancak anneme göre bir değeri yok. Hiçbir işte tutunamamış birisi gibi görüyor. Bunu da ya bana üstü kapalı şekilde söylüyor ya da odalara kapanıp arkamdan konuşuyor, babama anlatıyor. İç güveysi damat istemem ben diyorlar. Sanki biz çok zenginmişiz çok varlıklı insanlarmışız gibi? İster istemez annem bu şekilde konuştukça ben de sevgilime karşı hırçın oluyorum. İşle ilgili bir problem yaşayıp bana içini dökmek istediğinde “ne oldu işten çıkmaya niyetin mi var? Çalışmak zor mu geliyor? Hiçbir işte durmak istemiyorsun, durmadan söyleniyorsun” diye çıkışıyorum elimde olmadan. Kalbi kırılıyor, sadece paylaşmak istedim diyor. Acaba annem doğru mu diyor, ya işten çıkarsa? Ya boş boş gezerse? Ya gerçekten boş adamsa? Diye içten içe kendimi yiyorum. Gerçekten artık dayanamıyorum. Gözümde onu itibarsızlaştırıyor ve bunu bilerek de yapmıyor aslında. Ama elimde olmadan etkileniyorum ve bundan dolayı da kendimi iğrenç hissediyorum. Benzer deneyimi olan var mı merak ediyorum. Belki bunu sadece benim yaşamadığımı bilirsem rahatlarım.