Aile nasıl bir şey sizce?

Biz 8 kardeşiz normalde hepsinin ailesi yuvası çocukları var. En büyük abim bir şey olduğunda benimle konuşun diyor. Okulumu bırakmak zorunda kaldım. Çünkü henüz lisenin başındaydım sadece bi tane sınavdan 0 aldım. Hatıra kalsın da geçmişe baktığımda öyle tatlı bi anım olsun diye. Ailem bunu anlamadı ve okul müdürümle konuştular bana tasdikname verdirip beni okuldan aldılar. Güzel bi anı yaratmanın yerini kötü bi anı almış oldu. Ticarete atıldım ben de, işte neyi nasıl yapacağımı bilmeden bana öğretildiği şekilde iş yerindeki sistemi doğru sandım. Ama hiç bilmediğim şekilde aslında win hırsızlığı yapıyormuşum. Ve bana personel hakkı diye öğretilmişti. Belki de ilk işim diye trol geçtiler bilmiyorum. Biraz da saflıkla bi aylık çalıştığım maaşı kestiler 12 bin tl de üstüne eklendi. Nereden bulursan bul dediler, bankadan çekip verdim hemen. Hem başım belaya girmesin hem sicilim kirlenmesin hem de ne bileyim işte bi sürü şey. İşten ayrıldım 3 belki 5 ay iş bulamadım. Banka da kapıya dayandı şu taksidi şu gün vermezsen yasal işlem başlatılacak diye. İyice kapana kısılmıştım. Okuldan alındıktan sonra ailemden kimseye sıcak olamadım bugüne kadar. Abimden ilk kez bsy isteyeyim dedim. Borç meğerse herkesin arasına mesafe koyuyormuş bunu da o gün öğrendim. İşte durumu anlattım o da bana yardımcı olacağı yerde, annemin kızı olmasan sen 5 kuruş etmezsin dedi. Bu sözü o kadar çok ağrıma gitmişti ki. En sonunda bi iş buldum. Tabi avukatlardan hapishaneye kadar uzanmıştı para konusu. Gittim iş buldum sonunda bi yerde. Tabi adam verecek ya asgari ücret tüm ayak işlerini yaptırdı. Yeri geldiğinde bağırdı çağırdı. Çok çektim anlayacağınız elinden. Ama sonunda bankadaki borcumu ödedim. İşten ayrılacağım zaman kimse gitmemi istemedi. Hala beni daha iş yerine işte yıl dönümü partisi vs hepsine çağırırlar. Hiçbiri ile konuşmuyorum. İletişimim yok. Allah çektiklerimi biliyor ya ben susuyorum. Ben unutsam da çektiklerimi Allah hep hatırlasın. Bunların hiçbirini unutmasın.