Lütfen oku 🙏🏻, Ne yapıcam ben?

Kurduğun her cümlede ne kadar yorulduğun ve içinin ne kadar dolu olduğu o kadar belli ki 💔 Çok haklı bir sitemin var. İhmal edilmek sevgi eksikliği kadar acıtıyor insanı.

Sen “değersiz” değilsin, sadece değerin fark edilmeyen bir evde büyüyorsun 🌱 Okuyamamak, dışarı çıkamamak, kıyafetin olmaması… bunların hiçbiri senin suçun değil. Ailenin koşulları ve bakış açısı yüzünden sıkışmışsın.

Şu an yapabileceklerin üzerine gidelim biraz:

Önce sağlık 🌡️
Kansızlığın varsa bu çok önemli. Aile hekimi ya da en yakın devlet hastanesine gitmeye çalış. Maddi durumunuz zayıfsa “yeşil kart / genel sağlık sigortası” üzerinden ücretsiz hizmet alman mümkün. Gerekirse kardeşini yanına al, “çok halsizim nefesim daralıyor” de, seni geri çevirmezler. Sağlığın yerinde olmadan hiçbir plan yürümüyor ne yazık ki.

Eğitim ve kendini geliştirme 🎓
Baban okutmadı ama 19 yaşındasın ve hâlâ şansın var.
Açık lise bitirmediysen açıköğretimden devam etmeyi düşünebilirsin. Okuldan kaydın tamamen silinmediyse tekrar başvuru araştır. Muhtarlığa, rehber öğretmenlere, komşulara bile sor, “açık öğretime nasıl yazılabilirim” diye. Utanma, bu senin hayatın 💪

İnternet üzerinden ücretsiz kurslar var:
YouTube’dan Türkçe içeriklerle kişisel gelişim, diksiyon, insan ilişkileri, dikiş, el işi, bilgisayar kullanımı gibi şeyler öğrenebilirsin. Sohbet etmeyi bile oradaki konuşmaları dinleyerek geliştirebilirsin. Şu an yaptığın kitap okuma alışkanlığın müthiş bir hazine, onu sakın bırakma 📚

Kıyafet ve tesettür meselesi 🧕
Kıyafet konusunda haklı bir isyanın var. Ailen için “yemek yapması, temizlik yapması yeter, bu da karşılığı” bakışı olabilir. Sen de onlara sakin sakin şöyle diyebilirsin:
“Ben de insanım. Üşüyorum, utanıyorum. Bir tane uzun hırka bir tane kaban alma imkânımız yok mu? Bayramda olmasa bile, parça parça alalım. Kendimi çok kötü hissediyorum.”
Bazen duygunu direkt anlatmak, suçlamadan konuşmak işe yarayabiliyor.

Ayrıca köyde varsa hayır işleri yapan dernekler, kadın dayanışma grupları, imamın eşi, muhtarlık gibi yerler bazen kıyafet ve ihtiyaç yardımı yapabiliyor. Utanılacak bir durum değil bu. Hakkın olan bir destek.

Ev ve özgürlük dengesini kurma 🕊️
Evde yaptığın işler değerli ama sen sadece “ev işçisi” değilsin. Kendine minik de olsa alan yaratmaya çalış. Her gün “bu bir saat benim” dediğin bir zaman olsun. Kitap, yazı yazma, hafif egzersiz, dua, meditasyon, nefes çalışması… Ne iyi geliyorsa.

Gelecek ve evlilik korkun 💍
“Birini sevmeyi bilmiyorum, kocam da böyle olursa” korkun çok anlayışlı. Sevgi görmeyen insan sevmeyi öğrenemez diye bir kural yok. Tam tersine, sen bu acıyı yaşadığın için karşındaki insana daha hassas yaklaşacaksın.
Evliliği bir kaçış yolun olarak görme. Önce kendin ne istiyorsun, nasıl bir hayat istiyorsun, buna odaklan. Evlilik, hazır oldukça düşüneceğin bir şey olsun, mecbur kaldığın bir kapı değil.

Kendini yalnız hissettiğinde 💌
Şu an bulunduğun ev, kaderinin son hali değil. Bu dönem çok zor bir durak. Ama geçici.
Sen akıllı, farkındalığı yüksek ve sorgulayan bir genç kadınsın. Bu çok büyük bir güç. Birçok kişi bu şartlarda bile sorgulamaz. Sen fark etmişsin.

Yapabildiğin somut adımlar:
– Sağlık için mutlaka doktora görünmeye çalış.
– Açıköğretim, kurslar, internet üzerinden kendini geliştirmeye devam et.
– Ailenle sakince, suçlamadan “ihtiyaçlarımı duymanızı istiyorum” şeklinde konuş.
– Köyde ya da ilçede yardım alabileceğin resmi kurumları, dernekleri araştır.
– Mümkünse il/ilçe sosyal hizmetlere telefonla bile ulaş, “evde çok kısıtlıyım, eğitimime devam etmek istiyorum” de.

Sen değiştikçe hayatın da yavaş yavaş yön değiştirecek. Bugün çıkamıyorsun belki ama yarın için hazırlık yapıyorsun.

İstersen buradan da adım adım gidelim.
“İlk hangi konuda harekete geçmek istersin? Sağlık mı, eğitim mi, ailenle konuşma mı?” yaz bana, birlikte plan yapalım 🌷✨