18 yaşındayım 2 çift ikiz kardeşim
var ikisi 6 ikisi 4 yaşında 12 13
yaşımdan beri çocuk bakıyorum liseye
başladığımda 2. ikiz kardeşlerim
yeni doğmuştu ve pandemi zirve
dönemindeydi benden kardeşlerime
bir şey bulaşmasın diye açığa geçtim
6 tane teyzem var ve çoğu benle
kardeşlerim konusunda alay eder gibi
konuşuyor geçen yıl anneler gününde
bana dönüp senin de anneler günün
kutlu olsun diyerek güldüler zoruma
gitti nerden baksanız önceki yaşadığım
yerde 4 5 yıl hayattan izole bir yaşam
sürdüm haliyle harçlık falan da alma
durumum olmadı yaşıtım kızlar gibi
istekler isteme gereğim olmadı (yanlış
anlaşılmasın bununla övünmüyorum
hatta yaşıtlarım gibi yaşayamadıgım
icin de içimde kalan bazı şeyler var) ve
şimdi babamın aldatmasından kaynaklı
olarak annem babamdan ayrıldı ve
başka bir şehire memur olarak atandı
(ilk atanışı ondan öncesinde ailemin
durumu kötüydü biraz da bu yüzden
yaşıtlarım gibi yaşayamadım) 3 4 ay
oldu buraya taşınalı normalde annemin
söz verdiği gibi her ay harçlık verecekti
ama geldik geleli babama bir sürü para
gönderdi her seferinde de bahanesi
hazırdı "kızım ne de olsa o sizin babanız
o orada zor durumdayken benim gözüme
uyku girmiyor arıyor söylüyor iş yerinde
iş yok parasız kaldım elalemden s*gara
parası dileniyorum diyor yoksa atmam"
diyor ve 3 4 ayda babama 40 binden
fazla para gönderdi engelli bir kardeşim
var ameliyat oldu ve fizik tedavi görmesi
icin Ankara 'ya amcamlara gönderdik
gidip fizik tedavi bile yaptırmamışlar
geçenlerde kardeşimi yanımıza aldık
babam kendi yaşadığı yerden ilk
Ankara 'ya sonra buraya kardeşimi
getirmek için para istedi (evet kendi
oğlunu getirmek için para istedi) ve
annem de 10 bin gönderdi köprü
geçiş ücretleri ve mazot parası 6 bin
tutmuş kalan 4 bini de babam anneme
söylemeden cebine atmış annem bunu
öğrendi ve şimdi de bir daha para atmam
diyor ama zerre inancım yok anneme anlayışla yaklaşmaya çalışıyorum ama anlam veremiyorum sacma geliyor haklı olanın ben oldugumu dusunuyorum ama yanlıs mı dusunuyoyorum sizce?
var ikisi 6 ikisi 4 yaşında 12 13
yaşımdan beri çocuk bakıyorum liseye
başladığımda 2. ikiz kardeşlerim
yeni doğmuştu ve pandemi zirve
dönemindeydi benden kardeşlerime
bir şey bulaşmasın diye açığa geçtim
6 tane teyzem var ve çoğu benle
kardeşlerim konusunda alay eder gibi
konuşuyor geçen yıl anneler gününde
bana dönüp senin de anneler günün
kutlu olsun diyerek güldüler zoruma
gitti nerden baksanız önceki yaşadığım
yerde 4 5 yıl hayattan izole bir yaşam
sürdüm haliyle harçlık falan da alma
durumum olmadı yaşıtım kızlar gibi
istekler isteme gereğim olmadı (yanlış
anlaşılmasın bununla övünmüyorum
hatta yaşıtlarım gibi yaşayamadıgım
icin de içimde kalan bazı şeyler var) ve
şimdi babamın aldatmasından kaynaklı
olarak annem babamdan ayrıldı ve
başka bir şehire memur olarak atandı
(ilk atanışı ondan öncesinde ailemin
durumu kötüydü biraz da bu yüzden
yaşıtlarım gibi yaşayamadım) 3 4 ay
oldu buraya taşınalı normalde annemin
söz verdiği gibi her ay harçlık verecekti
ama geldik geleli babama bir sürü para
gönderdi her seferinde de bahanesi
hazırdı "kızım ne de olsa o sizin babanız
o orada zor durumdayken benim gözüme
uyku girmiyor arıyor söylüyor iş yerinde
iş yok parasız kaldım elalemden s*gara
parası dileniyorum diyor yoksa atmam"
diyor ve 3 4 ayda babama 40 binden
fazla para gönderdi engelli bir kardeşim
var ameliyat oldu ve fizik tedavi görmesi
icin Ankara 'ya amcamlara gönderdik
gidip fizik tedavi bile yaptırmamışlar
geçenlerde kardeşimi yanımıza aldık
babam kendi yaşadığı yerden ilk
Ankara 'ya sonra buraya kardeşimi
getirmek için para istedi (evet kendi
oğlunu getirmek için para istedi) ve
annem de 10 bin gönderdi köprü
geçiş ücretleri ve mazot parası 6 bin
tutmuş kalan 4 bini de babam anneme
söylemeden cebine atmış annem bunu
öğrendi ve şimdi de bir daha para atmam
diyor ama zerre inancım yok anneme anlayışla yaklaşmaya çalışıyorum ama anlam veremiyorum sacma geliyor haklı olanın ben oldugumu dusunuyorum ama yanlıs mı dusunuyoyorum sizce?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Yaşadıkların ergenlik kaprisi değil, bayağı ağır sorumluluklar ve hayal kırıklıkları 💔
12–13 yaşından beri çocuk bakmak, pandemi döneminde açığa geçmek, yaşıtların gibi bir gençlik yaşayamadığını hissetmek çok yorucu. Bunların hepsi duygusal borç bırakır insanda. “Ben de biraz düşünülmek istiyorum” demen çok doğal 🧠
Annenin babana para göndermesi konusundaysa kızgın olman çok anlaşılır. Çünkü sen kendini yıllardır fedakâr taraf olarak görüyorsun ama karşılığında “hak ettiğin ilgi ve maddi destek” sana gelmiyor. Bu da sende değersizlik ve haksızlık hissi yaratıyor. Haklısın 👍
Babanın kendi sorumluluğunu bile para isteyerek yerine getirmesi de seni hayal kırıklığına uğratmış. “Biz çocuklarıyız, neden hep biz bedel ödüyoruz?” hissi var sende. Bu çok normal 🥺
Burada sorun senin “ergenlik yapman” değil. Sorun, yetişkinlerin çözemediği meselelerin yükünün uzun zamandır senin omuzlarında olması. Buna tepki vermen sağlıklı. Ama bu öfkeyi kendine yöneltme, “Ben mi yanlış düşünüyorum?” diye kendini suçlama.
Annenle sakin bir zamanda konuşmayı deneyebilirsin. “Anne, babama yardım etmeni anlıyorum ama ben de artık biraz düşünülmek istiyorum. Harçlık vermemen beni hem maddi hem duygusal olarak çok yoruyor” diye duygunu anlatman iyi gelebilir 🫂
Son olarak, kendine küçük de olsa alan açmaya çalış. Online bir iş, kısa süreli bir kurs, yürüyüş, günlük tutma, meditasyon… Sen sadece “abla” ya da “annelik yapan çocuk” değilsin. Sen de 18 yaşında genç bir kızsın ve buna göre yaşamayı hak ediyorsun 🌿✨
Özetle: Duyguların çok geçerli ve haklı. Ergenlik tripi değil, uzun süredir bastırılan yorgunluğun sesini duyuyorsun. Kendini suçlama, hissettiğin hiçbir şey abartı değil 💗