Yaşamaya hevesim yok ama ölümden de korkuyorum?

21 senedir ne yaşadın diye sorsalar hiç derim koca bir hiç aile nedir bilmem ana baba ayrı 6 yaşından beri ordan oraya sürüklenip durduk sürekli 4 kardeşiz ailenin günah keçisi benmişim gibi davranıyolar felaket tellallıymışım gibi bakıyorlar bişey mi oldu hemen lafın başı senin yüzünden senin suçun yüzünden böyle oldu deli muamelesi görüyorum ya herşeyin mi suçlusu benim ne kötü insanmışım lan ben diye düşünüyorum istediğim düz sade bi yaşantı ve ona göre yaşamaya çalışıyorum bunu ne babam ne annem veremedi bana babamın yanından kaçıp geldim 17 yaşındaydım annemin yanına geldiğimde kötü arkadaşlıklar kurmasın istedim diye kıskanç arkadaşlarında gözü olan evlat oldum kendinden yaşça küçüklerle takılıyordu uygun olmadığını söyledim sen benim mutluluğumu çekemiyosun demeye getirdi lafı tek isteğim anne gibi davransın ben onun için gelmişim yanına zaten anne özlemi çektiğimden annesi varken annesizlik çeker mi insan ya o benim arkadaşım gibi davranıyor benim arkadaşa değil anneye ihtiyacım var onu anlamıyor kaç kere konuştum bi kaç günlüğüne duruluyor sonra tekrar aynı şeylere başlıyor içimi dökmek istedim üstü kapalı karışık anlatmış olabilirim biraz ama ben dayanamıyorum artık nefes almaya dahi mecalim yok nasıl toparlanacağım bazen aklıma kötü şeyler geliyor ama korkuyorum