Ölümden korkuyorum ama yaşamak da istemiyorum?

Hayat kimine göre cennet ama ben yaşamasını bilmediğim için cehennem. Yaşamamın hiçbir anlamı yok, mucizevi bir şekilde değişime uğramazsam eğer. O kadar saf bir insanım ki bu aptallık düzeyine kadar çıktı. Jeton geç düşüyor. Olayları anında kavrayamıyorum. Biri iyilik yapıyor zannederken 10 15 dakika sonra senaryo "Ulan ben ne aptalım!" a dönüşüyor. Beynim herkesi kendim gibi görmeye o kadar kanalize etmiş ki anlık olarak insanların kötü niyetli olmasına ihtimal veremiyorum. Haliyle kullananlar mı dersin, çıkarcılar mı dersin... Hepsi tepemde tünüyor. Ben de insanım, bir bünyem var ama artık kaldıramıyorum. Herkesin iyi niyetimi suistimal etmesine dayanamıyorum artık! Bunu en yakın bildiğim kişiler bile yapıyor. Ailem de dahil. "İyi niyetli biri ne yapıyorsa onun tersi gibi yapmalıyım" diyerek, bunu bilinçaltıma kazımaya çalışırken bir anda özgüven problemine sahip oldum. Karakter karmaşasına girdim. Artık ne doğruyu ne de yanlışı ayırt edebiliyorum. Kendim olmaktan vazgeçeyim derken hiçliğe büründüm. Ne yapacağıma dair en ufak bir fikrim yok. Çünkü beynim düşünmekten, her olasılıkları hesaplamaktan işlevini yitirdi. Kafam o kadar karışık ki bu karışıklıkta doğru yolu bulamıyorum. İyi bir insan olmak neden bu kadar zor ki?