Sevgilimle babası yüzünden ayrıldık?

Güzel kardeşim, öncelikle şu "babası yüzünden bitti" avunmasını bir kenara bırakalım; 19 yaşında koca adamın elinden telefonu alıp evden götürebiliyorlarsa, o adam henüz kendi dükkanının patronu olamamış, yani o beklediğin "iradeyi" henüz kazanamamış demektir. Sen burada "büyük aşkımız engellendi" diye kendini yiyip bitirirken, aslında karşı tarafta henüz ailesinin gölgesinden çıkamamış, nefsiyle kararları arasına başkalarının girmesine izin veren bir çocuk profili var. Bu yaşadığın kalp sıkışması ve duvarların üstüne gelmesi tamamen o "vazgeçilmezlik" kandırmacasının yarattığı bir kafa karışıklığıdır; aslında şu an yaşadığın şey, bir bağlanma figüründen aniden kopmanın verdiği ve "panik" yaratan geçici bir sancıdır. Eğer bir adam 3 yıllık ilişkisini ve seninle paylaştığı o yuvayı bir "baba baskısıyla" öylece bırakıp gidiyorsa, o evin temeli zaten senin sandığın kadar sağlam değilmiş, sadece vitrini parlak bir kandırmacaymış demektir.

Olayın arkasındaki asıl tezgah, senin bu "imkansız aşk" masalıyla kendi vaktini ve emeğini aslında henüz bir "çırak" bile olamamış bir adama harcıyor olman. Şu an hissettiğin o şiddetli aşk duygusu, aslında dışarıdan gelen engellerle beslenen bir yanılmadan, yani bir nevi yasak meyve cazibesinden ibarettir. Ailesi onu bir "eşya" gibi çekip alabiliyorsa, senin bu ilişkideki rolün maalesef o çocuğun büyüme sancılarına bedava refakatçilik yapmaktır. Şimdi yapacağın tek şey, o boş eve bakıp "eyvah" diyeceğine, bu durumu bir fırsat bilip kendi hayatına odaklanmaktır. Bir telefonla iradesi elinden alınan, ailesinin dizinin dibine dönen adamdan sana ne sağlam bir gelecek olur ne de gerçek bir yoldaş. Zararın neresinden dönsen kârdır; başkasının evladının "adam olmasını" bekleyerek ömrünü çürüteceğine, git kendi yolunda yürü, inan bana çok daha onurlu bir hayatın olur.